Plaatjes plakken: en hoe nu verder?
Hoe kan ik tot de wortel gaan van een bepaalde pijn? En zijn er nog andere wegen om identificatie met emoties en gedachten (de plaatjes) te doorbreken?
Ja, er zijn andere directe wegen naar bevrijding, die ik in een andere blog bespreek, maar eerst nog wat verdieping op het voelen van pijn. Het voelen van oude pijn is eigenlijk alleen nodig wanneer de pijn actueel is. Oftewel: de pijn voelt zo echt dat je er niet om heen kan, je bent volledig geïdentificeerd met de pijn, met het verhaal wat de mind heeft bedacht. Je voelt je bijvoorbeeld diep en diep eenzaam, niemand die echt van je houdt, zo lijkt het…, moederziel alleen. En je kunt je niet losmaken van het gegeven dat deze gedachte een plaatje is, wat niets over de realiteit zelf zegt. De realiteit is dat je bijvoorbeeld alleen leeft, zonder relatie, dat is alles. De mind creëert het plaatje: eenzaamheid. Je meent anderen nodig te hebben om licht en liefde in je bestaan te ervaren. Je zoekt licht en liefde buiten je, bij anderen, in plaats van Licht en Liefde in jezelf te ontdekken. Oké, zo is het dan…, voor dit moment. Je bent volledig geïdentificeerd met ‘eenzaamheid’. Hoe omarm je dan die pijn? vroeg een bloglezer.
Op het moment dat de pijn overduidelijk aanwezig is en je op jezelf bent: keer naar binnen. Maak bijvoorbeeld gebruik van muziek: songs die voor jou de emotie ‘eenzaamheid’ losmaken, de emotie in beweging brengen, waardoor het verdriet wat schuil gaat achter de gedachte ‘ik ben moederziel alleen’ kan gaan stromen. Realiseer je dat het een plaatje is (ook al voelt dat nu nog niet zo), wees totaal aanwezig bij de emotie ‘eenzaamheid’. Ga er helemaal in terwijl je aanwezig blijft. Voel waar de emotie ‘eenzaamheid’ in je lichaam huist: je buik, hart, keel…? Ga daar met je aandacht heen en blijf daarbij.
Ja…, maar wat bedoel je met ‘aanwezig’ of ‘aandachtig’ blijven tijdens het ervaren van de emotie? Daar bedoel ik mee dat er ‘iets’ is dat deze emotie waarneemt, want anders zou je überhaupt je niet bewust zijn dat deze emotie aanwezig is in jou. Hoe weet jij dat een bepaalde emotie of gedachte door jou heen gaat? Je weet dat, omdat er ‘iets’ is wat deze emotie/gedachte waarneemt. Dat ‘iets’ noem ik ‘aanwezigheid’. Het wordt ook wel Boeddha natuur of Puur Gewaarzijn of Beingness genoemd. Onze essentie is Bewustzijn (Puur Gewaarzijn) en binnen dat Bewustzijn verschijnt de emotie ‘eenzaamheid’. Kijk vanuit dat ‘iets’, vanuit Puur Gewaarzijn naar de emotie en laat de emotie tot op het bot toe. Geen verhalen, geen analyses… Ja, het is mogelijk dat er spontaan bepaalde beelden uit het verleden worden getriggerd die voor jou zijn gelinkt aan ‘eenzaamheid’…, zie ze voorbij komen zonder erin op te gaan (het zijn herinneringen, verleden tijd, slechts ideeën die in het NU geen realiteitswaarde hebben, de ervaringen zijn allang voorbij, ze bestaan niet in het heden), en voel totaal hoe ‘eenzaamheid’ voelt…, totdat de tranen vanzelf ophouden.

Als je niet Aanwezig bent bij de emotie, dan verlies je jeZelf in de emotie, dan wordt je de emotie zelf, dan raak je totaal geïdentificeerd met de emotie en kan je niet meer zien (geen Gewaarzijn) dat het een plaatje (verhaaltje) is, dan denk je dat het echt waar is, dat je echt eenzaam bent, met als gevolg dat je je diep ellendig voelt. Dan ben je in de greep van de mind (het ego). Dit is niet de bedoeling. Vandaar het belang van Gewaarzijn.

Ons leven lang zijn we gericht op het vermijden van pijn. Ga eens de andere kant op: ontmoet de pijn, vanuit Gewaarzijn, en ontdek wat het effect daarvan is. Je ziet de realiteit weer zoals die is, zonder het plaatje ‘eenzaamheid’. Die hoef je niet langer te plakken op de realiteit, omdat je jezelf volledig toestemming hebt gegeven om te ervaren hoe ‘eenzaamheid’ ten diepste voelt, waardoor de emotie smelt, verdampt, uitdooft. Het kan zijn dat je meerdere malen deze procedure dient te volgen, omdat sommige imprints (ervaringen) een diep spoor in ons zenuwstelsel hebben getrokken. Dat vraagt tijd. Naast muziek kan je ook gebruik maken van andere ingangen om de emotie eenzaamheid uit te drukken, bijvoorbeeld schilderen of je spraakrecorder aanzetten en hardop delen wat eenzaamheid concreet betekent voor jou van waaruit de emotie zelf in beweging komt. Ga niet forceren, keer naar binnen wanneer de emotie actueel (heftig) is. Kijk welke ingang voor jou werkt.

Het is niet zo – en soms ook wel – dat een blauwdruk zomaar uit het systeem verdwijnt. Hoe meer je ‘los’ komt van ‘het is waar’, ‘het is echt zo dat ik eenzaam ben’ of dat zij/hij mij in de steek gelaten heeft…, dus hoe meer je door krijgt dat het oude sporen zijn die je op de werkelijkheid projecteert, hoe meer het verzet tegen het voelen van pijn oplost…., hoe groter de kans dat de blauwdrukken smelten. Sommige imprints (bijv. ik red het niet alleen, ik ben dom, schuldig etc.) staan zo diep in ons zenuwstelsel ‘geponst’, dat resten daarvan zo nu en dan nog triggeren, maar doordat het besef steeds dieper valt dat het een projectie is, een plaatje wat over de werkelijkheid heen wordt geschoven…, wordt het steeds makkelijker om het plaatje weer los te laten…, even een huilbui of een gesprek met iemand die jou helpt los te komen van de identificatie met een verhaal…, en al gauw is het licht weer aan (Bewustzijn).

Dus het is tweeledig: doorzien van de plaatjes, het projectiemechanisme, daar een steeds dieper besef van krijgen én toelaten van pijn (zonder verzet) wanneer identificatie optreedt. Dat laatste is nog niet zo eenvoudig…, identificatie met de pijn maakt dat we de pijn juist willen vermijden, omdat we ervan overtuigd zijn dat datgene wat we voelen echt waar is. Daarnaast leven we in een cultuur waar pijn veelal wordt onderdrukt en deze onderdrukking leeft ook in ons.

Tja, dat is wakker worden: beseffen dat je niet het verhaal bent (de emotie/gedachte eenzaamheid), maar datgene waar het verhaal in verschijnt (Beingness, Puur Gewaarzijn)…, van waaruit je los komt van identificatie met de emoties/gedachten, zonder deze te ontkennen…

En dat ‘iets’ (Beingness, Puur Gewaarzijn) kan je niet doen…, dat is Grace…

Je kan werken met de pijn die zich aandient als je wordt getriggerd door een bepaalde situatie die op je pad komt…, je kan je aandacht richten op vermijdingsgedrag die je hanteert om geen pijn te hoeven voelen (bijvoorbeeld veel sociale contacten aangaan om niet de eenzaamheid te voelen). Je kan het mechanisme van projectie steeds dieper doorgronden…(welke plaatjes plak ik op de realiteit), maar de verschuiving van de emotioneel/mentale laag naar DAT (Puur Gewaarzijn) is iets wat je niet kunt sturen…, maar wat op enig moment als besef in jou valt, in jou wakker wordt.

Mocht je behoefte hebben aan ondersteuning, neem gerust contact met me op.

www.bewustzijnscoaching.com
Facebook: Caroline Ootes, Ontwaken, Bewustzijnscoaching

Geef een reactie