Zelfonderzoek in relaties.

Zelfonderzoek in relaties: wat bedoel ik daarmee?
Zelfonderzoek in relaties zet je in op het moment dat er een conflict in jou is of tussen jou en een ander. In bijzijn van de ander deel je wat er allemaal leeft en speelt in jou terwijl de ander luistert.

Zolang we nog geïdentificeerd zijn met de mind, zolang we nog onze gedachten en emoties als ‘waar’ beschouwen (ik heb gelijk), wordt deze oefening door beide ‘partijen’ als pittig ervaren.

Jezelf helemaal laten zien tijdens het delen, vraagt openheid en kwetsbaarheid, wat voor veel mensen geen gemakkelijke opgave is, omdat het hart nog niet volledig open is.

En werkelijk open luisteren naar de ander is eveneens niet makkelijk. Voordat we het door hebben, zit de mind ertussen en vinden we er van alles van (het klopt niet wat jij zegt).

Duidelijke afspraken zijn essentieel om opheldering te verkrijgen over een kwestie, want dat is het doel van zelfonderzoek: opschoning, opheldering, waardoor je met een schone lei weer verder kunt gaan.

Zo spreek je met elkaar af wie er als eerste begint met delen en hoeveel tijd een ieder krijgt voor het zelfonderzoek in bijzijn van de ander.
Je zou kunnen beginnen met 15 minuten per persoon, maar het kan heel goed een half uur zijn, zodat degene die vertelt in alle rust alle aspecten (zie vorige blog) kan onderzoeken en delen.

De ander luistert, is aanwezig en tracht zich volledig te verplaatsen in jou, in wat er door jou heen gaat…, ook als degene die deelt het over jou heeft…
Wat is haar of zijn beleving van de situatie?

Soms vallen er stiltes…, laat het gebeuren, ga er niet vanuit dat de deler dan klaar is. Je draait de rollen pas om als de tijd, die je met elkaar hebt afgesproken, voorbij is.

In de stilte kan namelijk van alles alsnog omhoog borrelen of nader onderzocht worden om even later te delen met de luisteraar.

De luisteraar heeft als taak een veld van aandacht te zijn. Het is niet de bedoeling dat de luisteraar vragen stelt om de ander te ‘helpen’ als hij of zij stil valt. Blijf in stilte luisteren tot de tijd voorbij is. En draai dan de rollen om, zonder enige evaluatie of uitwisseling over datgene wat de deler zojuist heeft gezegd.

Het is een hele uitdaging om als luisteraar ‘leeg’ te blijven wanneer het over jou gaat.
Allerlei opvattingen, oordelen, meningen, emoties (mind) komen voorbij terwijl je naar de beleving van de ander luistert. Je zou de ander maar wat graag willen onderbreken om jouw waarheid te vertellen…, het liefst willen opleggen, want volgens jou is het zo niet gegaan…, en jij ziet het juist…

De vraag is of dat zo is. Zie jij het juist? Wat maakt dat jij ervan uit gaat dat jouw interpretatie van het conflict klopt en de interpretatie van de ander niet?
Waarom zou de ene inkleuring van de werkelijkheid wel juist zijn en de andere inkleuring niet? Het zijn toch beide inkleuringen oftewel interpretaties, zowel van de deler als van de luisteraar?

Besef je wel dat er geen gelijk of waarheid bestaat op het moment dat er sprake is van interpretaties?

Als je dat werkelijk beseft, dan realiseer je je dat je allebei een gevangene bent van een ‘verhaal’, een verhaal dat de mind jou voorspiegelt, een verhaal dat voor jou ‘waar’ lijkt, zoals het verhaal voor de ander ook ‘waar’ lijkt, maar het niet is, het is een verhaal.
Ja, dat verhaal kan pijnlijk zijn…, zeker als je erin gelooft.

Voordat we het in de gaten hebben, zijn we overtuigd van ons gelijk en verwijten we de ander van alles, zonder ons te realiseren dat deze verwijten niet over de ander gaan maar over onszelf.

We verwijten de ander bijvoorbeeld egoïstisch gedrag (je houdt helemaal geen rekening met mij) zonder ons te realiseren dat we bijvoorbeeld helemaal geen rekening met onszelf houden, omdat we van jongs af aan hebben geleerd dat de ander altijd voor gaat. Dus je spreekt je behoefte niet uit en je past je automatisch aan aan de ander.

Zelfonderzoek betekent o.a. onderzoek naar wat deze verwijten, die we over de ander hebben, onszelf te vertellen hebben: ik verwijt jou dat je geen rekening met mij houdt, maar ik ontdek dat ik me onvoldoende heb uitgesproken over wat ik fijn vind of belangrijk vind…, ik ben mee gegaan met jouw behoefte en heb mijn behoefte opzij geschoven, dus eigenlijk ben ik boos op mezelf…, dat ik dit weer heb laten gebeuren…, dat ik geen verantwoordelijkheid heb genomen voor mijn behoefte door me uit te spreken.
En dan zeg ik dat jij geen rekening met mij houdt…, en dan ben ik boos op jou, maar dat klopt niet, ik kom erachter dat ik het ben die geen rekening met mezelf hou, eigenlijk zou ik zelf wat ‘egoïstischer’ mogen zijn door mijn behoefte kenbaar te maken, maar ik ging er op voorhand vanuit dat je toch geen rekening met mij zou houden…, en het zou ook nog eens zo kunnen zijn dat we allebei op een bepaald moment een andere behoefte hebben…, dat wil niet zeggen dat ik mij bij voorbaat maar dien aan te passen aan jou (wat ik vanuit de opvoeding heb mee gekregen) of dat jij je dient aan te passen aan mij…, we kunnen dan samen kijken hoe we hier mee omgaan…

Tja, het is niet eenvoudig om ons los te maken van het verhaal waar we totaal mee geïdentificeerd zijn geraakt (jij gedraagt je egoïstisch), maar wel heel essentieel om te groeien in bewustzijn.

Dus: realiseer je wat er gaande is…, je ziet de realiteit niet zoals die is, allebei niet. Een conflict betekent bij voorbaat: vervorming van de realiteit, je kijkt door een gekleurde bril naar de ander en de ander kijkt door een gekleurde bril naar jou…, en jullie geloven allebei wat de mind je voorspiegelt…

Als je het bovenstaande als uitgangspunt neemt, dan kan zelfonderzoek in bijzijn van de ander enorm vruchtbaar zijn. Als beide ‘partijen’ op wezenlijk niveau begrijpen dat zij de waarheid niet in pacht hebben (die bestaat niet op het level van de mind: ieder heeft zo zijn/haar interpretaties), als beide ‘partijen’ beseffen dat zij verantwoordelijk zijn voor de bril die zij op hebben (een gekleurde bril), als beide ‘partijen’ bereid zijn te onderzoeken wat de spiegel is van de oordelen en verwijten die we hebben over de ander, dan is zelfonderzoek in bijzijn van de ander een groot geschenk, een zegen.

Zelfonderzoek in bijzijn van degene waarmee we in conflict zijn, is dus een pittige oefening, maar levert ook veel op aan zelfinzicht en intimiteit. Er gaat niets ondergronds wat de relatie kan vertroebelen. Een ieder krijgt de ruimte en de tijd om te onderzoeken wat er allemaal speelt en leeft. Er ontstaat begrip voor ieders belevingswereld, de verbinding wordt opgeschoond en de ruis verdwijnt: o, ik begrijp je, daaaaar kom jij vandaan, dat gebeurde er in jou, die overtuiging werd getriggerd van waaruit je zo heftig reageerde. Er kan weer met een schone lei verder gegaan worden.

Zelfonderzoek leidt ertoe dat het contact, de vriendschap of de samenwerking zich verdiept, maar dit is alleen mogelijk als we werkelijk bereid zijn om ons ego (ik heb gelijk) opzij te schuiven, als we ons blanco verplaatsen in de ander, als we in staat zijn om ons geheel open te stellen voor de belevingswereld van de ander, als we naar de ander luisteren vanuit ‘leegte’ (zonder mind), vanuit het hart. Dit kan je niet afdwingen.

Als die ‘leegte’ nog niet aanwezig is in ons, dan is het belangrijk om je oordelen/meningen e.d. voorbij te zien komen: zie de oordelen, maar handel er niet naar door de ander te storen of door de ander straks even goed de waarheid te vertellen als jij aan de beurt bent (dan ben je weer een gevangene van je gelijk, je verhaal).

Je kan de ander niet ‘verstaan’ of horen als je zo vol zit met jouw verhaal… Tracht je open te stellen voor de ander ook al komen er allerlei oordelen van jouw kant voorbij, tracht zover te komen in het luisteren naar de ander dat je begrijpt waar de ander vandaan komt: wat is zijn of haar ‘verhaal’, wat is zijn of haar interpretatie van de situatie?

Dat wil niet zeggen dat dit verhaal ‘waar’ is of dat je het met de ander ‘eens’ of ‘oneens’ bent… Het gaat namelijk niet om ‘waar’ of ‘niet waar’, weet je nog…, ieder heeft zo haar of zijn eigen interpretatie…

Het gaat erom dat je de tijd en ruimte krijgt om de achtergrond van je emotionele reactie (verwijten/oordelen) te delen en te onderzoeken in bijzijn van de ander, zodat er wederzijds begrip kan ontstaan. Het gaat niet om ‘gelijk’ krijgen: ik zie het juist en jij ziet het fout: dat is de mind en niet het hart.

En om toch nog even heel precies te zijn: het doel van zelfonderzoek is niet een emmer modder over de ander heen storten of je gal spuwen. Nee, dan heb je niet begrepen wat de grondslag is van zelfonderzoek: delen wat er innerlijk in jou plaats vindt, onderzoeken wat de diepere motieven/drijfveren zijn van waaruit je reageerde zoals je reageerde. En last but not least: de ander en jezelf op een diep niveau ontmoeten van waaruit wederzijds begrip zich ontvouwt.

www.bewustzijnscoaching.com
www.thehealingcircle.one
LinkedIn: Caroline Ootes
Facebook: Caroline Ootes, Ontwaken, Bewustzijnscoaching.

Projectie: Welke plaatjes plak jij op de realiteit? En hoe nu verder?

Projectie: Welke plaatjes plak jij op de realiteit? En hoe nu verder?

Hoe kan ik tot de wortel gaan van een bepaalde pijn? En zijn er nog andere wegen om identificatie met de mind, met emoties en gedachten (de plaatjes) te doorbreken?
Ja, er zijn andere directe wegen naar bevrijding, die ik in een andere blog bespreek, maar eerst nog wat verdieping op het voelen van pijn.

Het voelen van oude pijn is eigenlijk alleen nodig wanneer de pijn actueel is. Oftewel: de pijn voelt zo echt dat je er niet om heen kan, je bent volledig geïdentificeerd met de pijn, met het verhaal wat de mind heeft bedacht. Je voelt je bijvoorbeeld diep en diep eenzaam, niemand die echt van je houdt, zo lijkt het…, moederziel alleen. En je kunt je niet losmaken van het gegeven dat deze gedachte een plaatje is, wat niets over de realiteit zelf zegt.
De realiteit is dat je bijvoorbeeld alleen leeft, zonder relatie, dat is alles. De mind creëert het plaatje: eenzaamheid. Je meent anderen nodig te hebben om licht en liefde in je bestaan te ervaren. Je zoekt licht en liefde buiten je, bij anderen, in plaats van Licht en Liefde in jezelf te ontdekken. Oké, zo is het dan…, voor dit moment. Je bent volledig geïdentificeerd met ‘eenzaamheid’.

Hoe omarm je dan die pijn? vroeg een bloglezer.
Op het moment dat de pijn overduidelijk aanwezig is en je op jezelf bent: keer naar binnen. Maak bijvoorbeeld gebruik van muziek: songs die voor jou de emotie ‘eenzaamheid’ losmaken oftewel de emotie in beweging brengt, waardoor het verdriet wat schuil gaat achter de gedachte ‘ik ben moederziel alleen’ kan gaan stromen.

Realiseer je dat het een plaatje is (ook al voelt dat nu nog niet zo), veelal gebaseerd op een ervaring uit de kindertijd,  wees totaal aanwezig bij de emotie ‘eenzaamheid’. Ga er helemaal in terwijl je aanwezig blijft. Voel waar de emotie ‘eenzaamheid’ in je lichaam huist: je buik, hart, keel…? Ga daar met je aandacht heen en blijf daarbij.

Ja…, maar wat bedoel je met ‘aanwezig’ of ‘aandachtig’ blijven tijdens het ervaren van de emotie? Daar bedoel ik mee dat er ‘iets’ is dat deze emotie waarneemt, want anders zou je überhaupt je niet bewust zijn dat deze emotie aanwezig is in jou.

Hoe weet jij dat een bepaalde emotie of gedachte door jou heen gaat? Je weet dat, omdat er ‘iets’ is wat deze emotie/gedachte waarneemt. Dat ‘iets’ noem ik ‘aanwezigheid’. Het wordt ook wel Boeddha natuur of Puur Gewaarzijn of Beingness genoemd.

Onze essentie is Bewustzijn (Puur Gewaarzijn) en binnen dat Bewustzijn verschijnt de emotie ‘eenzaamheid’. Kijk vanuit dat ‘iets’, vanuit Puur Gewaarzijn naar de emotie en laat de emotie tot op het bot toe. Geen verhalen, geen analyses… Ja, het is mogelijk dat er spontaan bepaalde beelden uit het verleden worden getriggerd, die voor jou zijn gelinkt aan ‘eenzaamheid’…, zie ze voorbij komen zonder erin op te gaan, het zijn herinneringen, verleden tijd, slechts ideeën die in het NU geen realiteitswaarde hebben, de ervaringen zijn allang voorbij, ze bestaan niet in het heden, wat wel bestaat is de niet gevoelde pijn van destijds…, daar gaat het om: voel totaal hoe ‘eenzaamheid’ voelt…, totdat de tranen vanzelf ophouden.

Als je niet Aanwezig bent bij de emotie, dan verlies je jeZelf in de emotie, dan wordt je de emotie zelf, dan raak je totaal geïdentificeerd met de emotie en kan je niet meer zien (geen Gewaarzijn) dat het een plaatje (verhaaltje) is, dan denk je dat het echt waar is, dat je echt eenzaam bent, dat er niemand is die van je houdt…met als gevolg dat je je diep ellendig voelt. Dan ben je in de greep van de mind (het ego). Dat is niet de bedoeling. Vandaar het belang van Gewaarzijn.

Ons leven lang zijn we gericht op het vermijden van pijn. Ga eens de andere kant op: ontmoet de pijn, vanuit Gewaarzijn, en ontdek wat het effect daarvan is. Je ziet de realiteit weer zoals die is, zonder het plaatje ‘eenzaamheid’. Die hoef je niet langer te plakken op de realiteit, omdat je jezelf volledig toestemming hebt gegeven om te ervaren hoe ‘eenzaamheid’ ten diepste voelt, waardoor de emotie smelt, verdampt, uitdooft. Het kan zijn dat je meerdere malen deze procedure dient te volgen, omdat sommige imprints (ervaringen) een diep spoor in ons zenuwstelsel hebben getrokken. Dat vraagt tijd tenzij je volledig aanwezig bent en de pijn ten volle toelaat; dan dooft de imprint in een enkele sessie uit.

Naast muziek kan je ook gebruik maken van andere ingangen om de emotie eenzaamheid uit te drukken, bijvoorbeeld schilderen of je spraakrecorder aanzetten en hardop delen wat eenzaamheid concreet betekent voor jou van waaruit de emotie zelf in beweging komt. Ga niet forceren, keer naar binnen wanneer de emotie actueel (heftig) is. Kijk welke ingang voor jou werkt.

Het is niet zo – en soms ook wel – dat een blauwdruk zomaar uit het systeem verdwijnt. Hoe meer je ‘los’ komt van ‘het is waar’, ‘het is echt zo dat ik eenzaam ben’ of dat zij/hij mij in de steek gelaten heeft…, dus hoe meer je door krijgt dat het oude sporen zijn die je op de werkelijkheid projecteert, hoe meer het verzet tegen het voelen van pijn oplost…., hoe groter de kans dat de blauwdrukken smelten. Sommige imprints (bijv. ik red het niet alleen, ik ben dom, schuldig etc.) staan zo diep in ons zenuwstelsel ‘geponst’, dat resten daarvan zo nu en dan nog triggeren, maar doordat het besef steeds dieper valt dat het een projectie is, een plaatje wat over de werkelijkheid heen wordt geschoven doordat we volledig geïdentificeerd zijn met de mind (mijn gedachten en emoties zijn waar), wordt het steeds makkelijker om het plaatje weer los te laten…, even een huilbui of een gesprek met iemand, die jou helpt los te komen van de identificatie met een verhaal…, en al gauw is het licht weer aan (Bewustzijn).

Dus het is tweeledig: doorzien van de identificatie met de mind (mijn gedachten en emoties zijn waar), doorzien van de plaatjes en het projectiemechanisme, daar een steeds dieper besef van krijgen én toelaten van pijn (zonder verzet) wanneer identificatie optreedt. Dat laatste is nog niet zo eenvoudig…, identificatie met de trigger maakt dat we de pijn juist willen vermijden, omdat we ervan overtuigd zijn dat datgene wat we voelen echt waar is. Daarnaast leven we in een cultuur waar pijn veelal wordt onderdrukt en deze onderdrukking leeft ook in ons.

Tja, dat is wakker worden: beseffen dat je niet het verhaal bent (de emotie/gedachte: eenzaamheid), maar datgene waar het verhaal in verschijnt (Beingness, Puur Gewaarzijn), van waaruit je los komt van identificatie met de emoties/gedachten, zonder deze te ontkennen…

En de verschuiving van mind naar Beingness of Puur Gewaarzijn, kan je niet afdwingen…, dat is Grace…

Je kan werken met de pijn die zich aandient als je wordt getriggerd door een bepaalde situatie die op je pad komt…, je kan je aandacht richten op vermijdingsgedrag, die je hanteert om geen pijn te hoeven voelen (bijvoorbeeld veel sociale contacten aangaan om niet de eenzaamheid te voelen). Je kan het mechanisme van projectie steeds dieper doorgronden…(welke plaatjes plak ik op de realiteit), maar de verschuiving van de emotioneel/mentale laag naar DAT (Puur Gewaarzijn) is iets wat je niet kunt sturen…, maar wat op enig moment als besef in jou wakker wordt. En dan wordt het eigenlijk pas echt mogelijk om oude pijn tot op de bodem toe te laten.

En zijn er nog andere wegen om identificatie met de mind, met emoties en gedachten (de plaatjes) te doorbreken? Ja, bovenal meditatie. En een ‘methode’ die staat beschreven in de blog: overtuigingen transformeren, de directe weg.

Mocht je behoefte hebben aan ondersteuning, neem gerust contact met me op.

www.bewustzijnscoaching.com
www.thehealingcircle.one
Facebook: Caroline Ootes, Ontwaken, Bewustzijnscoaching
LinkedIn: Caroline Ootes

Projectie: Welke plaatjes plak jij op de realiteit? Laat me niet in de steek...

Projectie: welke plaatjes plak jij op de realiteit? Hij laat me in de steek…

Ja, leuk hoor, die blog van jou over ‘plaatjes plakken’, maar het is toch echt zo dat hij mij van de een op de andere dag in de steek heeft gelaten. En ik zit toch maar mooi met die brokstukken van ongeloof, boosheid en verdriet. En dan zal het allemaal wel waar zijn dat ik niet die emoties en gedachten ben, maar ze zijn er toch overduidelijk. Dus vertel mij maar eens hoe dat dan zit?

Tja, niet eenvoudig en heel herkenbaar, want soms word ik ook overvallen door een plaatje waar ik mee geïdentificeerd raak (wat ik geloof en waarheidsgehalte toe ken) van waaruit een verhaaltje ontstaat met als gevolg ‘lijden’.

Enkele jaren geleden was er zo’n situatie.
De gewrichten…, dat is een zwak punt in ‘mijn’ lijf.  Ik was net gestart in de sportschool: tijd om aan mijn conditie te werken. Rustig aan beginnen…, maar ook al begon ik rustig, ik liep al gauw een blessure in het kniegewricht op. De knie werd dik en de huisarts gaf aan dat er mogelijk een stukje bot was los geschoten (een gewrichtsmuis) die de klachten/pijn veroorzaakte. Daarnaast had ik me (voorafgaand aan de knieblessure) thuis ingezet: de badkamer eens flink een beurt gegeven. Laat ik het weer eens proberen, dacht ik, ook al weet ik (herinnering) dat het schoudergewricht het niet echt waardeert. Na een behoorlijke tijd het schoudergewricht rust te hebben gegeven, leek het me een poging waard om eens te kijken wat een poetsbeurt voor het lijf (de schouder en de knieën) betekende. Pijn en beperking was het gevolg.

Deze twee situaties leidde tot identificatie met de pijn, met het lichaam, en het volgende verhaaltje ontstond na een bezoek aan de huisarts: ‘Jeetje, de linkerenkel versleten en de rechter knieschijf…, nu ook nog eens de linkerknie en wederom mijn rechterschouder die opspeelt…, als dit zo door gaat, hoe moet het dan verder met dit lijf in de toekomst?
Wat als ik er ooit alleen voor sta? En dan zegt de huisarts ook nog eens doodleuk: ‘Het wordt er in de toekomst niet beter op, alleen maar slechter… en er valt weinig aan te doen, je zult hiermee moeten leven.’

Verdriet overviel mij toen ik thuis kwam…, en ik merkte op dat ik aan de haal ging met de gedachten van de huisarts, ik geloofde ze, ik raakte erin verstrikt, de pijn in de gewrichten raakte gefixeerd door de mind. Het verhaaltje van de huisarts en de pijn zelf van dat moment werd door de mind aangegrepen als: voor altijd, mijn leven lang, altijd die pijn en die wordt alleen maar erger… Ik zag het gebeuren dat ik meegenomen werd door de gedachte (het verhaaltje van de huisarts), de emotie (verdriet), de pijn (die versterkt in het bewustzijn aanwezig was door het verhaaltje wat ik geloofde).

Tja, alles wat je aandacht geeft… groeit. En gedurende enkele dagen overviel me destijds zo nu en dan een huilbui. Tot het moment dat ik weer wakker werd uit de droom, uit het verhaaltje wat was gaan lopen door de gebeurtenissen met de knie/schouder en de mededeling van de huisarts. Ik was weer aanwezig in het NU. En ik realiseerde me dat ik niet weet wat de toekomst brengt. Ja, het verhaal van de huisarts kan waar zijn (dat het alleen maar slechter wordt), maar wat de toekomst werkelijk in petto heeft voor dit lijf weet ik niet. Als ik volledig mee ga met wat de huisarts voor spiegelt, als ik geïdentificeerd raak met het beeld (een idee, niet de werkelijkheid zelf) wat wordt geschetst over de toekomst (die niet bestaat, alleen het NU), dan projecteer ik naar de toekomst toe: verslechtering, pijn, achteruitgang van de gewrichten.

Op het moment dat identificatie met de gedachte los komt, dan is er dit moment, dan is er NU pijn, dan kan ik nagaan of er een medische ingreep/fysiotherapie of anderszins iets mogelijk is om de gewrichten te ontlasten…, en dat is het dan, PUNT, einde verhaal, de toekomst ken ik niet.

Daarnaast realiseer ik me, door ervaring in de afgelopen jaren, dat de mate van pijn in de gewrichten ups en downs kent. Er zijn periodes waarin ik nauwelijks pijn ervaar en er zijn periodes waarin pijn aanwezig is. Dus niets ligt vast voor de toekomst (die niet bestaat), ik weet niet wat de toekomst brengt.

Het verhaal viel weer van me af…, en wat was de uitwerking daarvan voor de fysieke pijn? Een stuk lichter doordat ik geen waarde meer toe kende aan het verhaal. En wie weet welke medische vooruitgang er nog plaats vindt in de komende jaren, die mogelijk van betekenis is voor de gewrichten…

Ja, maar hoe zit dat dan met ‘in de steek gelaten’?

Vraag jezelf eens af wat die woorden eigenlijk betekenen en waar ze naar verwijzen. De realiteit is dat hij een andere keuze maakt en zijn weg vervolgt. Wat jij erop plakt is dat je je in de steek gelaten voelt. Klopt dat verhaaltje? Nou, hij adoreerde mij, hij plaatste mij op een voetstuk en van de ene op de andere dag verliet hij mij.
Ik kan me voorstellen dat dat heel pijnlijk is…
Ja, ik voelde me geliefd en toen hij vertrok werd ik weer helemaal op mezelf terug geworpen. Wat bedoel je daarmee? vraag ik. Dat er niemand voor mij is. Ik voel me verloren en eenzaam, hij heeft mij gewoonweg in de steek gelaten.

Welk deel in jou kijkt vanuit de bril van ‘in de steek gelaten’? Is dat de volwassen vrouw die je bent of een herinnering uit een grijs verleden die je op het heden plakt?
Ja…, zo heb ik er nog niet naar gekeken…, mijn moeder stierf op jonge leeftijd en ik voelde me in de steek gelaten door haar. Ik voel nu verdriet…

Laat het maar toe…, zeg ik, het is niet niks als een ander (moeder/partner) plotsklaps uit je leven verdwijnt. Het is niet niks als je eindelijk dacht de aandacht en liefde gevonden te hebben bij deze partner waar je je hele leven al naar verlangde/verlangt. Opeens verdwijnt hij uit je leven, voor dat moment, want je weet niet of er een andere verbinding uit het afscheid kan ontstaan… Maar voor NU houdt de verbinding, de uitwisseling op te bestaan. Dat doet pijn. Dat mag er helemaal zijn.

En realiseer je dat deze kindpijn, waar behoeftigheid uit voort komt (behoefte aan aandacht, geliefd zijn, welkom zijn), al heel lang in jou huist…, lang voordat deze partner in je leven verscheen. De pijn die je voelt, is de pijn van het kind dat zich verlaten en verloren voelde toen je moeder overleed.

Ga tot op de wortel in het ervaren van deze diepe pijn…, dan smelt de pijn en hoef je deze niet langer meer over te hevelen naar een volgende relatie. Voel de pijn, totaal, zonder het verhaal…, het verhaal doet er niet toe, de analyse is niet van belang.

Je hoeft je niet af te vragen waarom het zo gegaan is met deze partner zoals het is gegaan. Je hoeft je niet af te vragen welke signalen je hebt gemist waardoor de ander van de een op de andere dag is verdwenen. Je hoeft niet in je verleden te gaan spitten om na te gaan welke gebeurtenissen ertoe hebben geleid dat je je nu zo voelt zoals je je voelt. Als je dat wel doet, raak je weer verstrikt in ‘verhalen’, ‘herinneringen’, ‘verleden’ oftewel ‘de mind’.

Het enige wat telt is de emotie ‘verlaten zijn’.

Die emotie ligt nog opgeslagen in het celgeheugen. Geef jezelf de ruimte om deze emotie totaal te ervaren, vanuit het besef dat jij die emotie niet bent, maar de liefdevolle aanwezigheid (bewustzijn) waarin deze emotie, deze pijn verschijnt. Het is onverwerkte pijn die we overhevelen naar de volgende relatie, tenzij we bereid zijn deze pijn totaal te omarmen, zonder verhaal. Puur het toelaten van de emotie, die voortkomt uit de gedachte: hij heeft me in de steek gelaten. Kindpijn…, dat is alles. Laat het toe en het verdwijnt uit de blauwdruk van de cellen.

En nog een toevoeging: je bent niet de enige die deze kindpijn bij zich draagt… Zolang we (de mensheid) niet thuis zijn gekomen in ons hart, zolang we nog leven vanuit een overlevingsstructuur (angst & tekort) en daar vanuit worden groot gebracht,  zijn we behoeftige wezens. Omdat ons hart dan nog voorwaardelijk is (ik hou alleen van jou als je…) en ons denken vertroebeld door angst en tekort. Niemand is schuldig, er valt niemand wat te verwijten, dit is de huidige stand van zaken van de mensheid. Zie, herken de oude pijn en neem daar verantwoordelijkheid voor.

www.bewustzijnscoaching.com
www.thehealingcircle.one
Facebook: Caroline Ootes, Ontwaken, Bewustzijnscoaching
LinkedIn: Caroline Ootes

Projectie: Welke plaatjes plak jij op de realiteit?

Projectie: Welke plaatjes plak jij op de realiteit?
Zolang we de realiteit niet waarnemen zoals ze is, plakken we plaatjes. Plaatjes die we hebben over onszelf (ik ben zus of zo), de ander (hij/zij is zus of zo) en de wereld (bijv. mensen zijn niet te vertrouwen). Met andere woorden: we definiëren onszelf (zo ben ik), de ander (zo is hij/zij) en de wereld (zo is de wereld).

Die plaatjes geven ons een gevoel van schijnhouvast, schijnzekerheid en schijnveiligheid: we menen te weten wie we zijn, wie de ander is, wat we geloven en waar we aan toe zijn. We hebben een vastomlijnd beeld gevormd van onszelf en de ander. Dat geeft duidelijkheid en zekerheid, maar is niet de realiteit, niet het leven van dit moment.

De plaatjes vertellen ons namelijk niets over het hier en nu, niets over de realiteit van dit moment, want het hier en nu, dit moment is altijd nieuw, onbekend, open en levend.

Heb je jezelf gedefinieerd als ‘loyaal’, dan dien je je daarnaar te gedragen, want dat is het beeld wat je over jezelf hebt gecreëerd. Dat je soms niet loyaal bent of wilt zijn, omdat je het niet eens bent met de gang van zaken, is dan eigenlijk niet meer mogelijk, want dan klopt het beeld over jezelf niet meer.

De plaatjes verwijzen naar de mind, naar een werkelijkheid die is bedacht en een bedachte werkelijkheid is niet het Leven zelf.

We zien het heden niet voor wat het is, maar we zien het heden door de bril van het verleden en de toekomst.  We zien het heden door een bril van opvattingen, overtuigingen, aannames die we van jongs af aan hebben mee gekregen.
De bril van het verleden wordt gekleurd door positieve en pijnlijke herinneringen. En het zijn vooral de pijnlijke herinneringen die aan ons blijven kleven, omdat de ervaringen die daarmee verbonden zijn, niet volledig zijn verwerkt.

Vanuit het collectief bezien (de maatschappij/cultuur) weten we ons geen raad met pijn, we hebben geleerd pijn te vermijden of te onderdrukken, waardoor sporen van deze niet verwerkte ervaringen onze waarneming, onze bril, blijven inkleuren. Eenmaal een keer in de steek gelaten (wat een plaatje is…, de realiteit is dat de ander haar of zijn weg vervolgt en afscheid neemt), blijven we de grammofoonplaat ‘in de steek gelaten’ herhalen door deze angst over te hevelen naar toekomstige relaties.

Pijnlijke en prettige herinneringen leiden dus tot bepaalde overtuigingen en aannames van waaruit we leven en naar de werkelijkheid kijken. Is deze persoon wel betrouwbaar, zal hij/zij me niet in de steek laten? En omdat we door deze bril kijken, interpreteren we het gedrag van de ander al gauw als ‘onbetrouwbaar’ terwijl daar in de meeste gevallen geen sprake van is.

We kijken naar de ander vanuit een bril, een ingekleurde realiteit. En deze inkleuring (mensen zijn niet te vertrouwen) bepaalt wat we dus in de buitenwereld ontmoeten.

Dezelfde herinneringen kleuren ook onze gedachten over de toekomst. De bril van de toekomst bestaat uit al onze angsten, zorgen, hoop, verwachtingen en verlangens over een tijd (toekomst) die niet bestaat, waarvan we dus ook niet weten hoe die eruit zal zien.

Alles wat we over de toekomst bedenken, is wederom een bedachte werkelijkheid. De werkelijkheid zelf (bijv. een bepaalde afspraak die je met iemand hebt) verloopt altijd anders dan wat je van tevoren had bedacht. Dat kan ook niet anders, want Leven laat zich niet in een mal, in een bedenksel duwen, Leven stroomt en is altijd nieuw.

Het enige wat dus werkelijk bestaat is dit moment, NU.  Zodra tijd van ons af valt (verleden en toekomst), zodra tijd wordt doorzien als illusie (het verleden is voorbij en de toekomst bestaat niet), blijft alleen het NU over. Zolang we nog in de tijd leven, leven we vanuit de mind, vanuit ons hoofd, het denken, wat niet het Leven zelf is wat zich NU voltrekt.

We leven dus vanuit herinneringen (het verleden), die we vervolgens weer op de toekomst projecteren. Herinneringen zijn niet meer dan ‘ideeën’, die tot leven komen doordat wij de ideeën blijven voeden en geloven (alles wat je aandacht geeft… groeit).

Zoveel mensen, zoveel werelden, zoveel  misverstanden (en oorlogen), omdat iedereen kijkt vanuit een vertekende waarneming (de plaatjes gebaseerd op herinneringen).
Dit principe wordt ook wel ‘projectie’ genoemd: we plakken iets op de realiteit wat er niet is en we zijn ervan overtuigd dat onze waarneming klopt.

Voorbeeld: Compassievolle Caroline
Ik volg een training. We beginnen met een kennismakingsoefening waarbij we de namen oefenen. Na twee rondes volgt de volgende opdracht: bedenk een kwaliteit/talent, die bij jou past op de eerste letter van je naam. We staan in stilte, in een kring. We krijgen enkele minuten om voor onszelf na te gaan welke kwaliteit bij ons past en/of welke kwaliteit we verder willen verdiepen/ontwikkelen. Tja, de dagelijkse naam voor dit persoontje is Caroline, dus de beginletter van deze naam is een C.

En dit is wat de oefening allemaal in mij teweeg brengt: oké, het is dus de bedoeling dat we een plaatje plakken/koppelen aan onze naam. Ben ik geen voorstander van: labels, etiketten plakken van waaruit we onszelf en de ander definiëren/vast leggen oftewel de identiteit mee versterken (dit ben ik, dit ben jij). Weg openheid… We ontmoeten de ander en onszelf niet langer meer vanuit leegte, waarin alle kleuren mogelijk zijn, maar vanuit een label. Dus evenwichtige Erica wordt gedefinieerd als ‘evenwichtig’. Is dat zo? Is Erica altijd evenwichtig? En wil Erica wel met een etiket rond lopen? En wat als zij niet evenwichtig is? In hoeverre is er ruimte in haar/voor haar om onevenwichtig te zijn als ze zichzelf definieert als ‘evenwichtig’ en anderen haar vervolgens ook vanuit dat label benaderen: jij bent altijd zo rustig, zo gelijkmatig… En wat betekent dat eigenlijk ‘evenwichtig’? Welke inkleuring geeft zij daaraan? En geven andere mensen daaraan? Van waaruit ontstaat überhaupt deze neiging (oefening) om jezelf en de ander te willen definiëren of in te kaderen?

Oké, ik doe mee. Welke kwaliteit begint met een C?
En het blijft stil in mij. Er komt niets op. Blanco en nog eens blanco. Een kwaliteit met een C? Ik ken geen kwaliteiten met een C. Zou het echt niet weten…, kan niets bedenken. En de mind (het denken, het ego) vindt daar wat van: geen sterke binnenkomer als je straks geen kwaliteit weet te benoemen.

Oké, dit is het dan (fluistert de innerlijke stem): je weet het niet.
Dit is wat er is, dit is wat feitelijk plaats vindt: er komt niets op met een letter C. Wat is daar mee mis? Tja, daar is niets mee mis.
Als ik er geen plaatjes op plak, dan is dit wat er is: ik weet geen kwaliteit met de letter C.

Er is pas iets mis als ik (de mind) er een plaatje op plak dat er iets mis is en daarin geloof:
geen sterke binnenkomer.

Op het moment dat de plaatjes gezien worden voor wat ze zijn: plaatjes die niet de realiteit weerspiegelen, dan doven de plaatjes als vanzelf uit.
De realiteit is: ik weet geen kwaliteit met de letter C. Dat is alles. Verder geen verhaal erom heen vanuit het denken. Dit is wat er is: ik weet geen kwaliteit met de letter C.

En daar sta ik dan: in stilte in een kring. En van binnen voelt het nu ook stil, want ik ben ‘eruit’: straks deel ik wat zich feitelijk in de afgelopen minuten heeft voor gedaan: er komt geen kwaliteit met de letter C op, ik weet het niet, en wat mij betreft voelt het kloppend om als Caroline (zonder label/kwaliteit) de samenwerking met jullie aan te gaan.

En daar sta ik dan: in stilte in een kring. En opeens, na tientallen seconden te vertoeven in de stilte, in de openheid van het Leven zelf, dwarrelt er uit de leegte een kwaliteit met de letter C het bewustzijn binnen: compassie.
Wat een geweldige kwaliteit… Compassie. Klopt volledig met wat zich qua proces zojuist in mij had afgespeeld: compassie, dat het is zoals het is.

Compassie ontvouwt zich wanneer we los komen van de mind (het denken) en thuis komen in het Leven zelf. De plaatjes worden herkend en niet langer meer geloofd.

Het zijn de plaatjes die we op onszelf en op de anderen plakken waarmee we onszelf en de anderen beoordelen, goedkeuren, afkeuren, inperken, terug fluiten, wantrouwen, vast leggen etc. Dat is de uitwerking van identificatie met de mind.

Is er Leven, dan is er openheid, dan is er leegte, dan worden de plaatjes doorzien en niet langer geloofd. Wat is, dat is…, zonder verhaal…, zonder interpretatie…, wat een verademing.

En daar sta ik dan: in stilte in een kring. De begeleidster van de training vraagt op enig moment aan mij wat de kwaliteit is voor mijn naam. Ik deel wat zich zoal afspeelde in mij en dat uiteindelijk compassie binnenviel als kwaliteit. En al gauw ontstaat het label: compassievolle Caroline. Vooruit…, ik doe mee. Dat is wat ik mag gaan brengen…, compassie…, dat alles er mag zijn…

“Wat de vraag ook is, liefde is het antwoord.”
(Dr. Wayne Dyer)

www.bewustzijnscoaching.com
www.thehealingcircle.one
Facebook: Caroline Ootes, Ontwaken, Bewustzijnscoaching
LinkedIn: Caroline Ootes

Gerechtigheid: Wat zou jij doen als...?

“Sometimes you have to stop thinking so much and do what your heart is telling you.”

Vertel mij eens wat jij zou doen? Je loopt op straat en je ziet een oud vrouwtje die beroofd wordt door een man. Wat doe jij dan? Ga je erop af? Hou je die man tegen?
Het is toch niet rechtvaardig dat dat oude omaatje beroofd wordt? Dan moet je als mens toch ingrijpen? Dat laat je toch niet gebeuren?
Mee eens, toch? zegt degene die ik op een bijeenkomst spreek tegen mij.
Als je dan ingrijpt, zegt hij, je stapt op die man af, je rukt dat tasje af wat hij zojuist heeft gestolen, maar tijdens de worsteling valt hij ongelukkig op straat en raakt verlamd…, wat is dan rechtvaardigheid? Is het rechtvaardig dat degene die opkwam voor dat omaatje dan wordt berecht??? Je moet toch wat doen als je dat ziet gebeuren? Dan kan je er toch niks aan doen dat die man verkeerd valt? Wat zou jij doen? zegt hij tegen mij, als je voor zo’n situatie wordt geplaatst.

Voordat ik antwoord kan geven, komt hij met een volgende situatie op de proppen.
Stel je voor dat voor je ogen een vrouw wordt verkracht. Dat is toch heel heftig, niet waar? Als zij wordt verkracht, dan houdt ze daar haar leven lang een trauma aan over, ze moet in therapie, want ze durft niet meer alleen over straat… Dan grijp je toch in? Dat laat je niet gebeuren, toch? Dus je houdt die man tegen en deelt een paar flinke klappen uit. Vervolgens komt de politie en wordt die man, die voor die vrouw opkwam, ook opgepakt, dat is toch niet rechtvaardig? Je moet toch ingrijpen als je zoiets voor je neus ziet gebeuren? Wat zou jij doen in zo’n situatie, zegt hij tegen mij, daar ben ik nou echt benieuwd naar.

Ik voel het dilemma aan wat hij rond rechtvaardigheid schetst…
Tja, zeg ik, niet eenvoudig… Ja, wat is rechtvaardigheid? Geen idee, zeg ik.
Maar wat zou jij doen in zo’n situatie? zegt hij.
Ik weet het echt niet, zeg ik. Ik weet echt niet wat ik zou doen op zo’n moment. Misschien zou ik ingrijpen, misschien ook niet. Dat kan ik NU niet zeggen. Als ik NU antwoord zou geven op die vraag, dan komt dat antwoord voort uit de mind (een virtuele werkelijkheid, die niets over het Leven zelf zegt). Het antwoord dat ik dan geef is bedacht, het komt uit mijn hoofd, het zegt niets over wat zich daadwerkelijk ontvouwt als ik voor zo’n situatie wordt geplaatst, dus wat heeft het voor zin om deze vraag te beantwoorden? Iedere situatie is weer anders, ook al lijkt die hetzelfde (oma die wordt beroofd), dus ook de reactie op zo’n situatie is uniek.

Hoe kan ik van tevoren voorspellen wat de reactie zal zijn die uit mij voort komt? Geen idee… Los van rechtvaardig of niet rechtvaardig…, want wat is rechtvaardigheid? Rechtvaardigheid is een subjectief gegeven: het is maar net hoe je ernaar kijkt. Kijk je vanuit de bril van het slachtoffer naar rechtvaardigheid? Of kijk je vanuit de bril van de dader? Of de bril van de maatschappij (wetten, politie, rechter)? Allemaal brillen met aannames over wat rechtvaardigheid is…

En wat als je geen bril op zou hebben? Wat als je de realiteit waarneemt zoals die is, zonder aannames. Wat zie je dan?

Enige tijd geleden overkwam mijn partner een situatie zoals hierboven wordt geschetst.
Hieronder een weergave van de situatie.
Hij loopt in de hal van het station en er loopt een man uit een winkel naar buiten, die wat kleding gestolen lijkt te hebben (de bliep ging af). De dames van de kledingwinkel lopen achter de man aan en willen hem tegen houden. Toevallig loopt mijn partner net op dat moment langs die zaak en voordat hij het goed in de gaten heeft staat hij tegenover de ‘dief’. En…, wat gebeurde er?
De ‘dief’ begint tegen me te schreeuwen, zegt mijn partner. Hij zei: ‘Nou, trek je wapen dan?’ Dat meen je niet, zeg ik, en toen, hoe reageerde jij?
Ik zei: ik heb geen wapen (en hij keek de ‘dief’ recht in de ogen aan). En toen? zei ik.
De ‘dief’ schreeuwde opnieuw tegen mij: ‘Nou, pak je wapen dan?’ Waarop hij nogmaals tegen de ‘dief’ zei: ‘Ik heb geen wapen, kijk maar…’ (hij wreef over zijn jas, geen uitstulping van een wapen, en wees naar zijn broekzakken).

Op dat moment eindigde deze ervaring voor mijn partner, de spoorwegpolitie was gearriveerd en nam de ‘dief’ mee. En mijn partner vervolgde zijn weg naar huis.
Had je verwacht dat je zo zou reageren? zei ik. Nee, het gebeurde gewoon…
Zijn antwoord resoneert…, en wij maar denken dat we van tevoren onze reactie kunnen bepalen… Was je bang toen de ‘dief’ zo tegen je schreeuwde? Nou, ik voelde wel wat angst, en toch bleef ik staan…

Wie of wat bepaalde dat hij bleef staan…? Wie of wat bepaalt überhaupt wat er op zo’n moment gebeurt? Is er wel een IK die bepaalt en van tevoren kan bedenken wat je doet? Of bepaalt het Leven wat door jou heen stroomt wat je reactie zal zijn?

Nogal eens vragen mijn kinderen aan mij: wat moet ik doen als… En dan schetsen zij een bepaalde toekomstige situatie (misschien is deze studie te moeilijk voor mij, wat moet ik dan?). En veelal is mijn antwoord: je loopt vooruit op een situatie die NU niet speelt, je bent NU al met een toekomst bezig die niet bestaat, een toekomst die je niet kent…, dus wat heeft het voor zin om je daar nu al druk over te maken…, als de situatie zich voordoet, vertrouw erop dat een antwoord zich zal ontvouwen, een antwoord die voor jou klopt. Steeds vaker doorzien de kinderen wat ik daarmee aangeef: ‘Ja, mam, dat is waar…, ik zit me nu al zorgen te maken over een toekomst, die er niet is.’ Zo is het maar net, zeg ik.

Go where you heart takes you. Follow the inner voice.

www.bewustzijnscoaching.com
www.thehealingcircle.one
Facebookpagina: Caroline Ootes, Ontwaken, Bewustzijnscoaching
LinkedIn: Caroline Ootes