Wat weegt zwaarder: toewijding aan jezelf, je hart óf het in stand houden van pijnlijke, verstikkende patronen?
'Ik heb gewoon een controle issue en ik kan er niet tegen dat ik nergens geen controle meer over heb."
Hij behandelt haar als een slaaf, ze doet zichzelf gewoon tekort, ik zou haar wakker willen schudden…
maar ik leef van de ene stip op de horizon naar de volgende stip.
Als je geraakt wordt, neem verantwoordelijkheid voor dat wat zich afspeelt in jou.
Als niets meer zeker is, dan zijn alle antwoorden mogelijk, alle scenario’s…, want dat is het Leven.
Je kunt toch niet altijd uitgaan van jezelf? Dat is toch egoïstisch? Is dat zo?
Van waaruit voelen we ons alleen, eenzaam…, zelfs wanneer we in gezelschap zijn?