Waardeer de kus van het leven.

Waardeer de kus van het Leven.
Tja, op enig moment verschijnt de mogelijkheid van de dood in ons leven. De aanleiding kan zijn een overlijden van een dierbare, een ernstige ziekte, aftakeling, het verouderingsproces: er komt een moment in ons leven dat we werkelijk beseffen dat ons leven hier op aarde eindig is. En in deze tijd, met alle uitdagingen waar de mensheid voor staat (o.a. klimaatverandering, uitputting van natuurlijke bronnen) worden we collectief gedwongen om dit besef van vergankelijkheid tot ons door te laten dringen: we kunnen niet ongestraft doorgaan met het leeg roven en uitbuiten van de aarde en haar bewoners. Liefdeloosheid en egocentrisme dienen getransformeerd te worden, alleen dan is er een radicale shift mogelijk.

Afgelopen jaren, in het bijzonder tijdens de zomermaanden wanneer we in ons huis in het buitenland verblijven, realiseer ik me op een diep niveau dat ook dit avontuur op een dag ophoudt. Met ‘dit avontuur’ bedoel ik ons verblijf hier, in de natuur, de diepe stilte van deze omgeving, de fietstochten en wandelingen die we maken over de heuvels en de velden, de weidsheid en uitgestrektheid van het landschap, het huis waarin we verblijven met een uitzicht over de heuvels… O, wat is het een zegen om hier te zijn…en het houdt op een dag allemaal op.

De laatste jaren bijvoorbeeld, tobt mijn vriendin met haar gezondheid…er was zelfs op enig moment een overweging om niet te komen wegens fysieke beperkingen. Onze uitwisseling hierover triggerde wederom het besef van vergankelijkheid: het samen delen van dit avontuur kent een einde. Of ik ga dood of de ander valt weg. En als ik dan zo gaande ben, al wandelend, fietsend, zwemmend, uithangend in de tuin, onderhoud verrichtend aan het huis en de tuin, dan flits zo nu en dan de volgende zin door me heen: ook dit eindigt…, ook dit eindigt. Gaande de afgelopen jaren verdiept dit besef van vergankelijkheid zich meer en meer…, alles is mij zo lief…, een onthechtingsproces is gaande…
Op een dag is ‘mijn’ lief er niet meer, op een dag moet ik afscheid nemen van ‘mijn’ hartsvriendin en houdt ons verblijf hier in het buitenland op… heftig… en … tegelijkertijd ken ik de ervaring van een plotsklaps loslaten van dat wat mij dierbaar is (de dood van onze dochter in 2016). Wanneer het moment daar is dat ook dit avontuur eindigt, om wat voor reden dan ook, dan kan er verdriet zijn, maar ook een volledige aanvaarding van wat zich voltrekt… Juist door een diep besef van de eindigheid der dingen.

De andere kant van deze medaille, het gegeven dat alles vergankelijk is, maakt dat het samen zijn in deze omgeving niet meer als vanzelfsprekend wordt ervaren, maar als een diep geschenk. En als mijn vriendin afgelopen jaar uiteindelijk beslist om toch de stap te wagen om te komen, ondanks de fysieke beperkingen…, dan genieten we intens van onze uitwisselingen, humor en plezier. We genieten van elkaars aanwezig zijn…, juist door dat besef dat op een dag deze vorm van samen zijn ophoudt te bestaan.

Geboren worden betekent nu eenmaal op een dag sterven. Je zou zelfs kunnen zeggen dat onze geboortedatum een sterfdatum is. Vanaf die dag begint eigenlijk het aftellen. Iedere dag die achter ons ligt, brengt ons dichterbij de dood.
Zo stuurde Boeddha de novices een aantal maanden naar de burning ghats waar de lijken aan de rivier de Ganges werden gecremeerd, om dag in, dag uit het thema vergankelijkheid en de dood in te drinken. Dat was o.a. hun voorbereiding op de eindigheid en de vergankelijkheid van het bestaan, waarin tevens de boodschap besloten lag, die omschreven kan worden als: vergooi je leven niet, beschouw het niet als vanzelfsprekend, voordat je het weet is het einde in zicht en ontdek je dat alles waar je je zo druk over hebt gemaakt eenvoudigweg er niet meer toe doet, gebruik de tijd die je is gegeven om tot onvoorwaardelijke liefde en waarheid te komen, om de realiteit te ontdekken zoals die is, zonder al die vervormingen vanuit de mind. Dat dient jou en de mensheid, de aarde… want Liefde heelt.

Uiteenlopende vormen van verlies bereiden ons voor en confronteren ons met de tijdelijkheid van het bestaan en met de illusie van een ‘ik’ die meent het leven naar zijn/haar hand te kunnen zetten: je verliest je baan, het bedrijf gaat failliet, je gezondheid laat je in de steek, relaties gaan over, een dierbare overlijdt etc. Het gebeurt, of jij dat nu wil of niet wilt… We worden gedwongen om afscheid te nemen…, we worden gedwongen om los te laten: het bestaan helpt ons om op die manier ons voor te bereiden op verlies, op de dood zelf en het doorzien van de illusie van een ‘ik’ dat aan het roer staat. Het is de identificatie met het ‘ik’ (wat ik leuk vind of niet leuk vind, wat ik wil of niet wil) wat de oorzaak is van al het lijden in ons en in de wereld.

We beseffen het niet…, maar uiteindelijk is alles in het bestaan onzeker (en daar ga jij dus niet over) en ieder moment voltrekt zich een geboorte en dood: wat nu is, is ‘straks’ voorbij en we weten niet wat het volgende moment brengt; niets geen houvast en zekerheid en toch willen we ons vast klampen (wat lijden veroorzaakt): aan een huis, baan, relatie, gezondheid, aan een godsdienst die ons een schijnhouvast geeft van een volgend leven, een hemel of een hel.

Eén kant van de medaille…, we hechten aan het leven, maar in hoeverre is vastklampen aan het leven werkelijk Leven? Leven vanuit een ontspannen staat van zijn, in overgave met dat wat is? In overgave met de loop der dingen, de veranderlijkheid van het bestaan waar jij niet over gaat? En toch ook weer wel: door je verantwoordelijkheid te nemen voor dat wat zich aandient en ons hart te openen.

En wat betekent vergankelijkheid en de dood nou eigenlijk? Ja, vormen houden op te bestaan. Het lichaam takelt af en sterft. Voor degenen die achterblijven is dat een reëel gegeven, het lichaam van degene die ons verlaat, leeft niet meer. Maar dat is dan ook alles wat we erover kunnen zeggen…, we weten helemaal niet wat de dood betekent voor degene die haar of zijn lichaam verlaat. Misschien is geboren worden op aarde, dood gaan bezien vanuit een andere dimensie.
En dood gaan zou kunnen betekenen dat we in een andere dimensie geboren worden. Wie zal het zeggen?

Enkele jaren geleden koos mijn vader op 90-jarige leeftijd voor euthanasie. In de weken voorafgaand aan zijn dood spraken we weleens over de dood en zei hij: er is niks, ik geloof daar niet in, het houdt gewoon op. Waarop ik zei: dat zou zo kunnen zijn, maar we weten het niet, hou het gewoon open… En op een ander moment zei ik op een luchtige toon: ik heb Simone (onze dochter die in 2016 overleed) gevraagd je op te halen bij de poort. En dan moest hij lachen… En zo speelden we wat over en weer over een mogelijk bestaan of niet bestaan na de dood. Op enig moment zei hij: ik geloof niet in een bestaan na de dood, maar als er wat is, dan pleeg ik een belletje en laat ik het jullie weten. Zo gezegd, zo gedaan. Drie uur na de euthanasie zei mijn moeder tijdens een etentje met het hele gezin: stil eens, ik hoor pa…, hij zegt: je hebt toch gelijk, er is wel wat…, het is hier heel mooi. Tja, het zou zomaar waar kunnen zijn…, we weten het niet.

Dat is het mysterie van het Bestaan…, het onzekere en onbekende; het mysterie wat Leven heet, voorbij de kop en de munt, voorbij de wereld van dualiteit (leven en dood, ik tegenover jij/wij etc.). Opgenomen in het Leven zelf betekent overgave aan dat wat is, aan dat wat zich ontvouwt. Dus ook aan sporen van hechting, wanneer deze uit de diepte van onze cellen zich aandient. De ontvouwing getuigt van een diepe schoonheid, ook al lijkt dat in onze ogen niet zo, omdat dat wat zich aandient, bijvoorbeeld ‘hechting’, als pijnlijk wordt ervaren. Het enige wat van ons wordt gevraagd is: er mee te zijn. Geen psychologische analyses of verklaringen en geen verzet tegen dat wat is. Simpelweg, vanuit presentie, aanwezig zijn bij dat wat zich aandient. Is er verdriet, dan is er verdriet, wees met wat er is.
Zo eenvoudig is het…

Sta eens stil bij al die vanzelfsprekendheden in je bestaan. En speel eens met de kant van de medaille die we veelal negeren: ook dit eindigt. Laat het diep door dringen en ontdek wat het effect daarvan is op het ervaren van het Leven zelf, in al zijn volheid en schoonheid, en jouw liefde voor de aarde zelf.

Kijk eens in de ogen van je lief… en voel de hartsverbinding (of niet): o, wat hou ik van jou, wat ben ik blij dat jij er bent…., want ik besef nu op een diep niveau dat onze aardse relatie eens eindigt en dat kan elk moment zich voltrekken: dat weten we niet.

Waarom in strijd leven met jezelf of met de ander? Waarom maken we ons zo druk over ons uiterlijk en image? Wat maakt dat we maar door blijven gaan met het najagen met van alles en nog wat? Sta eens stil…, keer naar binnen, ontdek de kracht van overgave. En vraag je eens in alle ernst af wat er werkelijk toe doet in jouw leven? Wat wil jij van binnenuit leven? Waarvoor wil jij de tijd, die jou hier op aarde is gegeven, gebruiken?

Vergooi je leven niet, want voordat je het weet…, is het voorbij.
De kus van het Leven duurt maar even.

 

www.bewustzijnscoaching.com
Facebook: Caroline Ootes, Ontwaken, Bewustzijnscoaching
LinkedIn: Caroline Ootes

 

 

Fixed ideas: Als iets niet resoneert, dan vertrouw ik het gewoonweg niet.

Enige tijd geleden ontving ik een mail waarin Wim (gefingeerde naam) aangaf dat bepaalde persoonlijke informatie, die ik met hem deelde niet resoneerde bij hem en dus ook niet klopte voor hem. Hij gaf aan bij zijn waarheid te willen blijven.
Niets mee mis, allebei een andere kijk op dat wat werd gedeeld, zou je zo zeggen. Ware het niet dat ik enige verkramping voelde in de vasthoudendheid van de opmerking die Wim plaatste. En dat wat ik deelde ging niet over hem, maar over mij waarbij het delen niet bedoeld was om enig advies of een mening van hem te ontvangen; ik deelde gewoon in alle openheid het een en ander. Opvallend dat Wim blijkbaar niet vanuit diezelfde openheid kon luisteren. Integendeel: hij liet naderhand weten dat als iets niet resoneert, het dan ook niet klopt voor hem.

Na een eerste uitwisseling tussen ons, zijn reactie gelezen hebbende, de bevestiging van hem gekregen hebbende dat hij open stond voor wat nadere feedback, stuurde ik hem onderstaande mail om een ander perspectief aan te reiken.

Zie hieronder:
Ha Wim,
Dank voor je reactie.
Je geeft aan dat als iets niet resoneert, je het gewoonweg niet vertrouwd.
Daar wil ik graag op ingaan. Ik wil niets afdoen aan jouw gevoel…en wil toch de nodige vraagtekens stellen bij de zin waarin jij aangeeft dat je ‘jouw’ waarheid niet teniet wil doen.
Wat is waarheid? En in hoeverre is ‘mijn’ waarheid waar?

Even een uitstapje:
Gisteravond lag ik op de bank en luisterde ik naar een satsang van Osho en de volgende zinnen raakten mij:
This is your understanding. You hear according to yourself. You see according to yourself. Because you have a fixed pattern of hearing and seeing. This has to be dropped. To know existence all fixed ideas has to be dropped. 

Your eyes should be just windows, not projectors. Your ears should be just doors, not projectors.

Jij zult mogelijk aangeven dat er geen sprake is van fixed ideas (als het niet resoneert, dan klopt het niet voor mij) of van projectie, maar dat het gewoon je gevoel is. Maar in hoeverre is je gevoel zuiver of ‘waar’ als het hart nog niet volledig open en schoon is?

De hoogste waarheid is de taal van het hart: dan ontmoet je de ander zonder de drang van het ego (zoals je aangeeft in je reactie) om er iets van te vinden; dat leeft niet, je stemt je af op de innerlijke stroom van de ander, je bent de ander…, van waaruit je de ander kan verstaan. Dat is de taal van het hart.

Wanneer het hart nog niet volledig open en schoon is, dan luisteren en kijken we vanuit de mind: we projecteren, we interpreteren, we vinden er wat van…en dat is wat de ander voelt. De luisteraar is dan meer met zichzelf bezig, dan dat hij/zij aanwezig is bij degene die deelt.

Overigens wil dat niet zeggen dat op enig moment wat feedback gegeven kan worden…, als de ander daarom vraagt of als de ander bevestigend antwoordt op de vraag of er wat feedback gegeven mag worden. En soms vindt ongevraagd gegeven feedback plaats, ook dat komt voor; de ander wordt een ander perspectief aangereikt wat in een proces dienend (en confronterend) kan zijn, ook als de ander het op dat moment niet als zodanig ervaart. En soms is er geen herkenning van de feedback. Het is niet zwart-wit; het een of het ander.

Wat ik in de afgelopen jaren heb ontdekt is dat alles projectie is, werkelijk alles, totdat het hart transparant is. Op het moment dat dit diep doordringt, ontstaat er als vanzelf enige voorzichtigheid met het ventileren van een waarheid (over de ander), die voort komt uit ‘dat is gewoonweg mijn gevoel’.

Als jij aangeeft dat je mij niet wil weg zetten of verwerpen zoals je in het verleden met mensen deed, en je aangeeft dat je wil vast houden aan jouw waarheid (gevoel/mening) en tegelijkertijd wil ontdekken hoe je dan toch de ander kan ontmoeten, dan vraag ik mij het volgende af: Wat maakt dat je wil ‘vasthouden’ aan ‘jouw’ waarheid? Heeft degene die in openheid over zichzelf deelt naar ‘jouw’ waarheid gevraagd?

Ergens voel ik een verkramping daarin…hoe zou het zijn om gewoon aanwezig te zijn bij de ander, je te verplaatsen in de ander, in de achtergrond of innerlijke stroom van de ander, zodat je de ander wellicht wel kan horen, zien en voelen?

En zou het zo kunnen zijn dat je vast wil houden aan ‘jouw’  waarheid, omdat jouw waarheid in het verleden werd weg gezet of direct werd ontkend en verworpen, van waaruit je een drang voelt om, tegen alle stromen in, jouw waarheid overeind te houden: als het niet resoneert, dan klopt het niet voor mij.

Dit zijn zo wat overwegingen; het is aan jou om te onderzoeken (of niet) of iets resoneert en wat die resonantie jou dan te vertellen heeft. Ik ben benieuwd wat er in beweging komt…
En fijn, dank je wel dat je je open stelt voor feedback ook al voelt het mogelijk wat spannend zoals je zelf aangeeft in onze vorige uitwisseling.

Veel liefs,
Caroline

Een samenvatting van zijn reactie:

Hoi Caroline,
Dank voor je mail., deze mail ervaarde ik heel anders dan de vorige. Bij het lezen van je mail voelde ik gelijk een warm gevoel in m’n hart. Nu ik ‘m weer lees is dat weer zo.

Ben nu al een paar dagen niet lekker. Ik hang op de bank en kijk wat tv.
Ik voel me daardoor ook wat kwetsbaarder en de gedachte aan je mail kwam weer op.

Net weer gelezen. Ja, ik voel dat er inderdaad een verkramping zit.
Wat is dan waarheid? Geen idee. Weet wel dat ik dat altijd onderzoek op het level dat ik kan zien of horen.

En juist door dit aan te gaan met jou en erover te sparren komt er weer wat meer ruimte. Alleen al de mogelijkheid het open te laten dat ik geen gelijk hoef te hebben of dat wat mijn gevoel zegt niet hoeft te kloppen doet dat al.
Dank voor de uitwisseling Caroline.

Liefs,
Wim

Voor de lezer: Observeer jezelf eens in intieme uitwisselingen met anderen.
In hoeverre ben je werkelijk aanwezig bij de ander? In hoeverre voel je en zie je het wezen van de ander van waaruit je de ander kan verstaan? Je zou kunnen zeggen: in hoeverre staat jouw wezen ‘aan’, waardoor je de ander in en vanuit het hart ontmoet?

Luister je vanuit openheid, afgestemd op de innerlijke stroom van de ander, zodat je de ander kan ontvangen, horen en voelen?

Of luister je vooringenomen? Luister je vanuit de mind, vanuit de criticus? Weeg en beoordeel je de informatie, die in een persoonlijke uitwisseling wordt gedeeld? Betrek je alles op jezelf, terwijl het niet over jou gaat, maar over de ander? Luister je vanuit een fixed idee: klopt dit wat de ander zegt of klopt dit niet?
Check ook eens gaande de uitwisseling of je ander wel juist hebt verstaan.

Enkele jaren geleden wisselde ik samen met een vriendin uit. Op enig moment moesten we allebei heel hard lachen en vroeg zij: waar lach jij nu om? Wat bleek: we lachten allebei om iets totaal anders, terwijl we beiden dachten dat we om hetzelfde lachten. Allebei lachten we vanuit een eigen projectie. Heel vermakelijk.
We denken de ander te verstaan, maar heel vaak horen en zien we alleen dat wat in ons leeft: onze overtuigingen, aannames, onze inkleuringen dus.

Tot slot:
Onderzoek eens wie de ander is voorbij jouw gedachten en evaluaties over de ander.
Wie is de ander werkelijk, voorbij jouw beeld en interpretaties over de ander?

Mensen zijn niet wat wij over hen denken
Nogmaals: mensen zijn niet wat wij over hen denken

Kijk eens naar de mensen waar je dagelijks mee leeft en optrekt: wat is de box waar je hen in hebt gestopt (zo zijn zij/aannames/oordelen) waar je aan hecht?

Zelfs de mensen die we het beste kennen, zijn eigenlijk diep mysterieus.

 

Where Love is, is Freedom.



"If you believe that the person who you love should be different then she/he is, then you don't have a relationship with her/him. You have a relation with an ideal image in your head. You have a relationship with your own thoughts." (Scott Kiloby)

Before you read on, take a moment to examine the following question: 'What does Love mean to you in relation to your lover?'
Below are some answers, which have come over in exchange with people:
  • That you love the other person as he/she is... Even if he is grumpy or doesn't meet his/her appointments with you or is busy with the phone instead of with you...? Do you still love him or her?
  • If you really love someone, then you are there when the person needs you... Right? Then you are prepared to set yourself aside.
    After all, you are not only living for yourself.
  • In a love affair you agree with each other what you are going to do. You can't always do what you want, you also have to adjust to your loved one... Even if the inner voice actually indicates a different choice at that moment? Yes, even then.
  • Love is respectful to others, so you say 'yes' to an invitation to a birthday party or wedding party, even if you feel a 'no'. Not going is not loving towards the other person. You wouldn't like it yourself if people didn't show up at your party, right?
  • A love relationship is not only a love affair with the person him/herself, but also a relationship with his or her family. If you are not invited by your sweetheart to his/her family, then there is something wrong..., then he/she doesn't really love you, because otherwise he/she would involve you into the family, right? 
    Or the other way around: if you indicate that you have a relationship with him or her and not with his or her family, then according to your partner that isn't a full-fledged relationship, because that includes encounters with the family...
  • Love means that you don't criticize your partner in company. Even if you don't agree with your partner or if you really notice that he/she is talking nonsense…, you don't speak out because you don't want to hurt him or her. You have to be tactful, so that he/she doesn't have to feel ashamed or experience a loss of prestige in the sight of others. And above all, you don't want to have problems with your partner afterwards.
  • Love means you like being together, you want to spend as much time as possible together, you go on holiday together, go to friends together, watch series together on the couch etc. Or the opposite: you don't want an intimate relationship, because you experience a relationship as suffocating.
  • In conclusion..., Love is exclusive, special: I only love you... even though I sometimes dream about someone else who really listen to me and understand me... 
    
And is that then Love, the package of images/beliefs that we must adhere to or behave under the denominator of 'Love'???

Is that Love with a capital L? Love that is unconditional: love that doesn't want to change the other person, but takes the other person as he/she is. Love that doesn't get disturbed if the partner behaves differently from all those views and images we have about Love?

Or do we talk about love with a small letter 'l'? Love that sets conditions for the other person: I only love you if you follow a certain image I have about you and about love. Love that exists by the grace of rejection, disapproval and hate. In other words, a love that waveres: one moment I love you, the other moment I absolutely don't like you, I hate you and I dream about another partner who is capable to give me attention and see me as I am. 

Love that consists of needfullness, the other person must make me happy: he/she must give me a feeling of safety, support and friendship, because being alone and figuring everything out on my own is to difficult for me.
We think we know what Love is, Love with a capital L. We assume that the conceptions of Love are Love itself, but is that so?

And at some point we step into the marriage boat... because we love each other so much..., we marry to seal our love relationship…
But if we know so well what Love is, how is it possible that one in three marriages ends in divorce?

Well, we have just been brought up with different views (ideas) about the Heart, about Love and it is precisely these views that make us miss the Love with a capital L.
The head versus the heart.

Maybe we don't know what Love is. Perhaps the Love that we know exists only from all kinds of ideas about Love, but that is not Love itself, it are only ideas that we have received in the course of our lives, based on all sorts of cultural, religious and social influences.

And a recipe for Love is not Love, it is a recipe and a recipe leads in advance to frustration, loneliness, emptiness, disappointment, fear and guilt. The other doesn't meet up our expectations..., he/she doesn't behave according to the recipe, according to all conceptions of love that come from the mind. He/she doesn't make me happy..., he/she doesn't take me into account, he/she doesn't want to do anything for me, he/she is always working etc.

The heart however, has no conceptions about Love, the heart is Love. The heart makes no choice: for or against. The heart rejects nothing, is open, unlimited and unconditional, without any requirement or expectations towards the other.

The heart has no resistance switch. Love is total acceptance of what is, which, incidentally, doesn't mean that you take everything as sweet cake from the other and accept it.
It also doesn't mean that you can't express your wish or desire... you can, but don't expect a 'yes' in advance or if the other person says 'no', don't interpret this as: she/he doesn't love me.

Recently I listened to a satsang from Adyashanti.
An aged man who was born and raised in Japan said the following about his 30-year marriage: "When we marry in Japan we don't assume that we know what Love is, we see marriage as a possible opportunity to discover what Love is. At the beginning of our marriage there were all kinds of aspects to my wife that I didn't appreciate, that I wanted to change; some things of her bothered me and I tried subtly to change certain characteristics of her until I discovered that it wasn't Love with a capital L, so after a few years I stopped doing that. It took me 15 years to extinguish any form of subtle manipulation, to totally accept my wife as she is. And now I can rightly say that we discover Love."

Perhaps it is time to recognize that all these images of unconditional love are not Love itself. Let's start there..., let's assume that we don't know what Love is..., let us see through all ideas and opinions for what they are: inventions from the mind, the head instead of the Heart. Let us approach the other from openness and emptiness, all demands and expectations on the shovel. Maybe..., maybe we discover at some point in our lives what Love really is...

If you love a person, how can you destroy his or her freedom?
If you trust a person, you trust his or her freedom too.
(Osho)


www.thehealingcircle.one
LinkedIn: Caroline Ootes

From what perspective are you looking?



From what perspective are you looking?

A client comes into practice. Louise tells about a relative, let's call him Jos, who is incurably ill. Jos is still able to do the necessary in the home and outdoors, besides the rest he needs in connection with his illness. Louise is visiting them. She would like to offer her help. According to Louise, Jos makes use of his illness by expecting everyone to be ready for him, day and night, and to serve him at his best. His behavior is not much different than for the moment he became incurably ill: everything revolves around him, he manipulates everyone around him to satisfy his desires, everyone has to follow up his orders. Louise indicates that she would like to do something for Hilde, the wife of Jos, but she doesn't know what. 

After having gone out with them, a conversation arose between Louise and Hilde. Jos is in bed at that moment. Hilde indicates that she feels exhausted. She would also like to lie down on the couch, just like her husband. Or go out the door to run fast, but then she has to arrange so much for the children and her husband: it's too difficult... Besides that, Jos gives ongoing assignments, because he is ill, he needs attention and care. I ask Louise if she offered her help at that moment in the conversation, now that Hilde clearly indicates her wish. No, says Louise, I didn't offer any help, it went through me, but I thought that would not change the situation, actually most of the time I just thought one thing: 'He may also do something for her'. 

Well, that's how it goes... Apparently Louise has been triggered, so she can't be 'present', in alignment with Hilde, the energy is in her head (judgments) instead of being in her heart. 

The conversation between Louise and Hilde continues. Louise asks Hilde if she can give Jos small assignments to spare herself a little. No, says Hilde, I don't want to give Jos the feeling that he is not doing enough. Louise gives an example, Jos can prepare some fruit for the children, but Hilde keeps it off: she is afraid that Jos will get angry (as it has been until then in their marriage), then the atmosphere is negative and that is what she don't want. Louise feels the impotence of Hilde and feels herself powerless too. She doesn't know how she can handle this situation and what kind of help she can offer. I ask Louise what triggers her: What is your perspective on this situation? Which pictures/convictions are set in motion? From which glasses do you look? Louise says: he treats her as a slave, I would like to wake her up..., you are also a person who needs care and attention. Recognizable? I ask. Until recently you also lived a similar scenario, right? Do you see the mirrors you look at? That you, not too long ago, also felt exhausted and powerless..., you just kept running and taking care of the others and you also wanted to keep the sweet peace: if they don't talk about difficult subjects, then I also keep my mouth... Louise recognizes the mirrors. Besides powerlessness she also feels frustration. Whose frustration is that? I ask. Is that about Hilde and Jos or is it your frustration? Frustration, because you went through so long in an unhealthy situation? Frustration, because you continued to give care and attention, while you yourself needed that care and attention, but could not ask... She recognizes what I give back. Apparently there is still a lot of frustration in you over the past years and that frustration is triggered by this situation of Hilde and Jos. Yes, says Louise, I have put a lot of frustration away..., I didn't want to feel that feeling of helplessness and impotence. When I feel it, I push it away as soon as possible. Yes, I say, and that's what you want with Jos and Hilde: pushing away their powerlessness and frustration... May she feel powerless and frustrated? Yes, I see what you mean, says Louise.

And further..., I ask, what else is there in you? Well, says Louise, I would really like Hilde to get a cup of coffee from him. It isn't that everything is only about Jos and that he can afford to ruin the atmosphere if Hilde doesn't do what he says. 

Is that so: that it can't be that everything revolves around Jos? I see something else. What I see is that the situation is as it is: everything revolves around Jos, and Hilde is willing to do everything she can to prevent him from being angry or completely ignoring her. That is the reality, those are the facts. Yes, says Louise, that is true. 

Can you be with that? 

Hard, says Louise. If Hilde indicates that she wants to continue with this man in the same way as she did before, who are you to want something different? If you would like to offer help, out of compassion with her situation, then it would be without any conditions? Or should she speak out to her partner because you are still frustrated from your situation, from all those times that you have not spoken? If you really want to give your support, then I can imagine that you are offering her to visit her and that she has, so to speak, two hours for herself to do what she would like to do at that moment (running/rest/looking for a friend). And then you also say to her that you will take good care of her husband... Louise looks at me with big eyes. Yes, I say, that is exactly what her care is about..., it is too complicated, too big to arrange a babysitter for the children and for this man in particular. She realizes very well that he is a tyrant, which she doesn't oppose..., and certainly not now that he is incurably ill... She has her motives to do it the way she does..., is that allowed? Or should she and Jos change before you can step into the boat to give them help? Can you be with what is? And this is it: a woman who maintains a destructive pattern to keep the sweet peace, because her husband will die in not too long time. That is the reality. See that your frustration and impotence runs through, so you can't feel and can give what is needed for Hilde. That is not bad..., it's not about right or wrong..., but about the motives that make you react like you react. If you see through it, there will be freedom of movement and you can offer the help that is appropriate. Can you feel compassion for her and for the situation she is in? Because you yourself have experienced that you were not in a position to step out of a destructive pattern? Because you have personally experienced that you had your motives to maintain an unhealthy situation? Because you yourself have experienced that it requires a lot of courage to revolt? Yes, Louise says, I feel what you are saying, it comes in. I could share this with her, from person to person, that I understand that she is in a difficult situation, that I recognize it... and that I would like to assist her in the way it feels good to her. Yes, that's the way..., now I feel your heart.


www.thehealingcircle.one
LinkedIn: Caroline Ootes

Courage means to feel fear and yet follow your heart.



Courage means to feel fear and yet follow your heart.

We are on holiday. Acquaintances from the environment come by, on visit. The husband and wife share the facts of the past year. We listen to the news and ask here and there. Nice to hear what concrete changes have taken place in their lives (refurbishment/other job).

The pace of the conversation is 'high'. One story after another is shared. After a while I notice that there is no reciprocal exchange. They share, we (my partner and I) listen. What makes this exchange so?

What I notice is that there is little space in the conversation, space in the sense of openness, space in the sense of time-lag, space in the sense of pauses during sharing, space in the sense of: silence. The silence, the openness, the time-lag from which you can experience depth..., a real meeting and humor.

At a certain moment a question is asked by them: what news do you have?
I don't feel any impuls to share anything. Nothing comes up. I have no news to share.
We have gone through a process after the death of our daughter (summer 2016) of which they are aware.

The energy in the company is 'high' or is 'rushed', 'fast'. I notice that I need some time to sag, to descend, to feel what needs to be shared from within, but that time is lacking. And I don't speak out about that. My partner makes an attempt to share some news. The news is picked up in a certain way and translated by the others. There is no exchange going on and soon the roles are reversed again. Here and there I make another comment, but there is no real meeting going on.

I view our interaction. Yes, that's how it goes..., this is the main menu, not the starter, but the main menu: the facts. No silence, break, time-lag from which depth and humor can arise, but sending at a fast pace.

He lacks contact, he lacks the exchange of emotions, the visitor indicates. I understand that when I see the conversation. He feels alone, lonely, knows few people. I understand that, if I listen to the conversation like that.

After an hour and a half the time comes to say goodbye. The man indicates that we can always come by if we need something..., that they would like to walk with us... and finally he invites us for a barbecue in 6 days.

And then it comes down to it: What do I say? What is my truth? What do I feel? Do I want further contact? Do I want to barbecue with them? And dare I express myself even if the other person experiences this as a rejection or disappointment?

One thing is clear to me on forehand: I don't want to barbecue. I don't feel like spending a few hours of my time with people moving at the level of news. Not that something is wrong with them (they are sympathetic people) or with the exchange of news, but that can also be done by making a chat, now and then.

Okay, the invitation. What is my answer?
I say: I don't know yet. To which the other person reacts: how is it possible that you don't know it now? I say: I want to consult with my partner first, I'll let you know. Why is consultation needed for this? he ask. You know now if you want to barbeque in 6 days, or not? (And that's right, I know my answer, but I am not alone, there is also a partner, and I don't find it easy to say 'no').

And then he looks questioningly at my partner: what do you think? And I say again that I want to consult with my partner: I'll let you know in a few days. My partner nods in agreement to me and the company. I see and feel that the visitor is irritated and feels rejected.

I pick up the thread again and say: I don't know the answer now, maybe it just feels too fast, it feels more right when we agree to barbecue in a month..., and I also just want to tune in with my partner. To which the visitor responds irritably: About a month? he says, well, then I don't know if I'm there, maybe I'll be on vacation. To which I say: Okay, so be it. He doesn't like my answer. And I add: If the answer is 'no', if we reject your invitation, don't see it as a disapproval of you. It is not about you, I like you, but the question is whether I want to meet with you in this way. Well, he reacts really annoyed: I want to know a few days in advance if you are coming, so I have time to do the shopping. I will let you know in time, I say.

Do you feel the conversation? Do you feel how difficult it is to remain true to yourself if you feel a strong appeal from the other side to contact? If you know that the other person feels lonely, even though I am not responsible for the loneliness of the other person? Do you feel what a huge challenge there is to speak out, to live your truth?

Every now and then a chat or a cup of coffee/tea, that is the answer from within or my truth. It is not easy to stand up to give this message in all openness and honesty. I don't reject them, but that is how they interpret it. The answer it is not about them, but about me: what is right for me? Even if that is not right for the other...

Yes, but you can't always follow your inner truth? That is selfish.
Is that right? Is it selfish to be faithful to yourself? Or is it selfish of the other person to assume in advance that you meet the expectation (the invitation) of the other person? It is an invitation, right? In other words: a question, right? And several answers are possible for a question: yes, no, maybe. Can I say 'no'? Or should I actually say 'yes', because the other person feels otherwise rejected or disappointed, as if I am responsible for the other's reaction?

Am I responsible for the pain that the other person carries, the pain that is touched at the moment when I say 'no', the pain that has ever arisen in his or her history? Do I then have to live the life that others expect from me because they may feel rejected or disappointed?

Do I have reached the point where I can receive a rejection from the other person, knowing that this rejection says nothing about me, but everything about the other person? He or she gets triggered by a 'no', he or she has an expectation which I can't meet.The answer that I have to give must be a 'yes', there is no space for a different answer.
Is this love?

How big is the other person's heart when implicit demands are made?
Is it selfish to listen to yourself? To find out what's right for you? Even if that isn't right for the other person... Do I have to live to all the expectations and desires of others? So that I ignore the answer that knocks from the inside?

From which do we want to meet the expectations of others? Is it guilt or fear? Then I am not a good...: father, mother, daughter, son, neighbor/husband, partner, employee, employer?

Are we moving along with the expectations to prevent possible judgments of others? Judgments that still exist in ourselves, because otherwise the judgments of others would not touch us at all. Judgments that come from convictions, which we have received from childhood: if you think of yourself, you are an egoist, then you don't take the other person into account. Is that right? Are you an egoist when you take yourself into account? Are you an egoist if you following what is true for you?

To what extent are you really present, in connection, in contact, when you say 'yes', while it is a 'no' inside? To what extent is that affectionately towards the other? But above all to yourself? Why do so many people feel tired and exhausted? Could this have to do with the fact that we don't listen to what the inner voice indicates, because we are lived by all sorts of convictions that have been given to us by educators and society?

Okay, back to the situation. The invitation for the barbecue. I consult with my partner and ask him what he wants. He indicates that he doesn't like barbecuing. Every now and then a cup of coffee or tea, fine. And maybe now and then a walk with the male visitor, but no barbecue.

This is the answer I sent the visitors:

Ha dear people,
Barbecue: no. We like to visit you on Sunday, see the renovation and have a chat, if it is okay for you too.

I got the following answer: Hi, Okay on Sunday.

Well, that's the way it goes..., and maybe he'll ask on Sunday why we don't want to barbecue. Again a challenge: what do I say? And my answer is differs from my partner's response. Do I dare to show openly and honestly what the inner voice tells me? Every now and then a chat, that's it, it has nothing to do with you personally, this is just the answer I feel from the inside.

I wonder what will unfold on Sunday.

PS does this mean that my partner has to choose the same? No. If he wants to go for a walk, eat, chat or otherwise..., go ahead... you're a free person... just like me.

The liberty that is rising in me, I grant everyone else.


www.thehealingcircle.one
LinkedIn: Caroline Ootes