Posted on by Bewustzijnscoaching

Ik word gek van die stemmen in mijn hoofd.



Ik ga op ziekenbezoek bij een vrouw, laten we haar Gabriella noemen, die ik lang geleden voor het laatst in de praktijk zag. Ze ging het afgelopen jaar zo nu en dan door me heen: hoe zal het met haar gaan? Op enig moment schreef ik haar een mail om deze vraag aan haar voor te leggen. Ze mailde me dat het niet goed met haar ging. Ze bevond zich in een crisis, waar ze nu langzaamaan aan het uitkrabbelen was; ze gaf aan dat ze graag gebruik maakte van mijn voorstel om elkaar eens te ontmoeten en ze liet weten dat ze de kracht niet had om naar mij toe te komen.

En zo gebeurde het dat ik bij haar langs ging. Na wat over en weer uitgewisseld te hebben, vroeg ik haar wat er gaande was in haar leven. Ze geeft aan dat ze op enig moment een gezondheidscheck had laten doen bij een natuurgeneeskundig centrum, waarvan de uitslag aangaf dat er sprake was van behoorlijke ontstekingen, die op energetisch niveau zichtbaar waren, maar nog niet fysiek.  Ze had op dat moment geen bijzondere klachten, maar nam de uitslag van het onderzoek heel serieus.

De vraag die ik op dit punt aan de lezer wil voorleggen is: wie of wat neemt die uitslag heel serieus?
Is dit de innerlijke stem, die diep van binnenuit aangeeft, zonder spanning en stress, dat deze uitslag aandacht verdient?
Of is het de stem van angst, die spanning en stress teweeg brengt, die maakt dat Gabriella aan de haal gaat met de uitkomst van het onderzoek en in zelftwijfel belandt?

Gabriella gaf aan dat ze vast besloten was om deze ontstekingen aan te pakken, want ja..., ze was zeker niet meer de jongste..., en als ze er niet op tijd werk van zou maken, dan zou ze op enig moment de rekening gepresenteerd krijgen in de vorm van ziekte en dat wilde ze ten alle tijden voorkomen; als er ontstekingen gaande zijn, ook al zijn die nog niet fysiek zichtbaar, dan is dit het moment om het aan te pakken, voordat ik echt ziek ga worden.

Het klinkt reeël, zou je als lezer kunnen denken, ware het niet dat ik de kleur voel van waaruit ze deelt en vertelt: angst.

Ze vertelt verder: ze bezoekt enkele natuurgeneeskundige praktijken die een andere invalshoek hebben, onder andere een kritische blik op de voeding, die zij tot zich neemt. Echter, de andere natuurgeneeskundige praktijk geeft op enig moment ook voedingsadviezen, die weer geheel anders zijn dan de eerdere adviezen.
Ze zegt: ik wist niet meer waar ik goed aan deed, ik raakte verward, de tegenstrijdige stemmen in mijn hoofd werden sterker en sterker, het hield maar niet op, ik voelde angst en omdat ik niet wist wat te eten, hield ik langzaamaan op met eten met als gevolg dat ik erg veel afviel, heel angstig werd en dat waar ik het meest bang voor werd, openbaarde zich: ik kreeg last van ontstekingen en had totaal geen energie meer.

Een familielid van Gabriella informeert de huisarts, het gaat niet goed met haar en ze had nog geen contact opgenomen met de huisarts. De huisarts stuurt haar door naar een diëtist en een psycholoog waar ze binnenkort een kortdurend traject mee afrondt. Ze zegt dat ze nu langzaamaan weer in de opbouw zit; ze kan nog steeds niet veel of lang bewegen, maar ze gaat nu langzaamaan vooruit. Ik had eigenlijk wel naar jou toe willen komen, maar op een bepaald moment ging het niet meer. Ze geeft aan dat het een hele, zware tijd was door de conflicterende stemmen in haar hoofd, die zeiden: je moet dit niet eten, dat is niet goed, zegt Y; ja, maar X zegt dat ik dat wel moet eten, omdat dat de ontstekingen remt, moet ik dat nou wel of niet eten, waar doe ik nu goed aan etc. Ik werd op een gegeven moment helemaal gek van die stemmen.

Op enig moment vraag ik aan haar: wat was de aanpak van de psycholoog?
Ja, zegt Gabriella, dat vraag ik me ook af, wat heeft de psycholoog nou eigenlijk voor mij betekent? Ik zou het niet weten, zegt ze, ik zal mijn schriftje erbij pakken en dan kan ik wat delen over de sessies, waar het over ging. Ik luister en ik merk op dat er totaal niet gesproken is over de loop der dingen, de situatie waarin Gabriella zich bevindt en wat er ten grondslag ligt aan de conflicterende stemmen: angst voor ziekte en daaronder weer angst voor de vergankelijkheid en de eindigheid van het bestaan (ze is op leeftijd) oftewel angst voor de dood. Er is geen basis van vertrouwen in haar van waaruit ze niet over de mogelijkheid beschikt om naar binnen te keren waar de innerlijke stem leidend is: de innerlijke stem die, zonder stress en spanning, aangeeft wat er al dan niet nodig is betreffende de uitslag van het natuurgeneeskundige onderzoek. Integendeel, wanneer angst de motor is, worden we een speelbal van emoties en tegenstrijdige krachten (de stemmen) wat zo kenmerkend is voor de huidige mens, die niet thuis is in het hart en in het lichaam: we weten niet dat we liefde en licht zijn, we laten ons leiden door zorgen, angst, wantrouwen, tekort etc.

Ik vraag op enig moment aan haar wat zij kan zien, in retrospectief, wat de loop der dingen haar toont. Ze heeft geen idee, ik raakte gewoon gevangen in de angst.
Ik deel het nodige en zeg op enig moment: ja, dat klopt, je raakte gevangen in de angst, en als ik zo naar je luister, dan hoor ik angst voor de vergankelijkheid en de eindigheid van het bestaan, en er is geen vertrouwen; ik hoor het aan de wijze waarop je vertelt, de kleur van je stem en geef enkele voorbeelden uit wat ze heeft gedeeld.
Ze ziet het..., ja, daar gaat het over, zegt ze. Alles wat je deelt en nu zegt..., het wordt weer wakker in mij..., ik was het vergeten..., ik werd gewoon gegijzeld door de mind, door de stemmen; geen gewaarzijn...helemaal op gegaan in de verhalen en de angst en niet weten wat te doen, als de dood dat ik was om de verkeerde beslissing te nemen.

Ik deel een ervaring met haar en zeg: ik herken deze angst voor de dood uit het verleden waarbij een chirurg aangaf dat 80% van mijn schildklier verwijderd moest worden; er was 30% kans dat het verwijderde weefsel kwaadaardig zou zijn en dus 70 % kans dat het goedaardig was; in het laatste geval zou de operatie dus onnodig zijn geweest. Ik vond het destijds een hele moeilijke beslissing. In weerwil van familie, die graag zag dat ik mij liet opereren, en na een wankele periode van tegenstrijdige krachten (de stemmen) en angst en een daarop volgende fase van inkeer, bewoog het van binnenuit toch naar 'niet opereren'; ondanks de mogelijkheid dat het kwaadaardig zou zijn. Toen ik dit aan de chirurg mede deelde 'ik ga voor de 70% kans dat het goedaardig is' zei hij: we zien u over een half jaar wel terug mevrouw, niemand houdt die onzekerheid uit... en later ontving ik een telefoontje waarbij mij werd mede gedeeld dat zij hun handen van mij aftrokken en mij niet verder meer wilden begeleiden.
Tja, ik werd toen volledig op mezelf terug geworpen, vergelijkbaar met wat jij afgelopen jaar hebt door gemaakt; de enorme onzekerheid en angst die ik destijds ervaarde... en toch was er een kracht, die op enig moment tot een besluit kwam: ik laat me niet opereren; en er was geen twijfel meer, geen tegenstrijdige stemmen toen de beslissing eenmaal in mij was gevallen. Ondertussen zijn we 16 jaar verder in de tijd en is er nog steeds sprake van een goedaardige tumor, waar ik mee leef.

Tja, zo krijgen we allemaal de nodige uitdagingen en testen op ons bord, die ons tonen waar we staan: gaan we mee met wat de mind ons voorschotelt, de verhalen, de stemmen, de angst...?
Of kunnen we vanuit een ruimer perspectief de mogelijkheid tot groei van de ziel zien en van daaruit bewegen? 

Ik deel met haar dat zij zich in een overgangsfase bevindt waar deze (gezondheids)crisis ook aan gerelateerd is: het bestaan daagt je uit en vraagt je om te vertrouwen en los te laten, op alle mogelijke wijzen..., ik weet dat je gaat verhuizen naar een andere woonplaats, ik weet dat je al zoveel jaren hier woont: in deze woonplaats, in dit huis, met al die spullen waar herinneringen aan verbonden zijn; ik weet dat er veel twijfel is geweest m.b.t. de beslissing om elders te gaan wonen, maar dat op enig moment toch het besluit is gevallen in jou om te gaan. En nu bevindt je je in de ontwortelingsfase, alsof je met wortels en al wordt los getrokken van dat wat bekend, veilig en vertrouwd is. En dan komt er ook nog een natuurgeneeskundig onderzoek met een negatieve uitslag om de hoek kijken, waardoor het loslaten wederom wordt getriggerd: geen controle over lijf en leden; infecties die zich energetisch tonen, maar nog niet zichtbaar op fysiek vlak, angst voor de dood, die je vertwijfeld doet uitreiken naar verschillende therapeuten, in de hoop op verlossing/genezing.

Wat een geweldige kans doet zich nu in je leven voor om je voor te bereiden op het grote loslaten: het afscheid van het leven, het afscheid van alles wat ons dierbaar is, van alles waar we aan gehecht zijn en ons aan vast klampen. Een voorproef van de ontmoeting met de dood. Zie wat er gaande is, laat je niet leiden door de stemmen van de mind, wees gewaar, wees aanwezig, hier en nu, leid jezelf af als de stem indringend is, beweeg mee met de flow van de dag die door je heen gaat in plaats van zoveel te moeten...

Door nu te oefenen in los laten, door mee te bewegen met de flow van het bestaan, in vertrouwen dat het bestaan voor je zorgt, kom je weer thuis, zak je in het bestaan, in het hart, waar het goed toeven is. 

We hebben nog een aantal aspecten besproken, die eigenlijk goed weer gegeven worden in de mail die ik haar naderhand stuur met de zenkaart van Osho die de naamt draagt 'letting go'. Ze mailde me terug dat ze heel dankbaar was voor ons gesprek en ook voor de mail waarin alles nog eens helder werd benoemd.

De mail:
Mooie ontwikkeling waar je je bevindt, niet gemakkelijk, maar een uitgelezen kans voor een doorbraak...van de mind naar vertrouwen, naar het hart, naar overgave aan het bestaan... waar je door gedragen wordt, omdat jij deel bent van het geheel.

Zie de stemmetjes, maar ga er niet in mee, voedt ze niet, kies voor ontspanning..., loslaten, overgave..., laat  je leiden door de flow in jou...de flow van het bestaan wat door deze verschijning heen werkt...nu een wandeling, nu pak ik een kast aan, nu ga ik even liggen, nu vraag ik hulp etc.

Wees mild voor jezelf...dat je contacten heb opgepakt waar je eigenlijk niet mee verder wilde..., omdat je je zo alleen voelde..., heel menselijk...en vertrouw op de innerlijke stroom van wijsheid in jou, een heel natuurlijke stroom, die bepaalt hoe deze contacten zich verder ontvouwen...of je alsnog of wederom weer afscheid neemt of iets anders. Alles lost zich vanzelf op, op het juiste moment, wat niet het moment van het ego hoeft te zijn, geef het aan het bestaan, leg het in je hart, laat los...en het wordt vanzelf helder waar het heen beweegt.

En verder: opruimen van je huis...geef weg of verkoop wat je niet gebruikt...
Een mooie oefening in het verleden los laten, wat uiteindelijk allemaal voorbereiding is op het grote loslaten: de dood: het grote onbekende.

Dus lieve schat...geef je over, elke kans of situatie waarin je de mogelijkheid hebt te oefenen met loslaten en vertrouwen, maak er gebruik van...en zie de ondersteuning van het bestaan..., vraag hulp aan het universum...en adem...ontspan...

Heel veel sterkte! En mocht je nog eens willen uitwisselen, je weet me te vinden.

www.bewustzijnscoaching
LinkedIn: Caroline Ootes
Facebook: Caroline Ootes, Ontwaken, Bewustzijnscoaching

 

Posted on by Bewustzijnscoaching

Climate change is a spiritual crisis: lovelessness is the cause.



I love meat (chicken) and above all fish, like many. On the other hand, there are also people who aren't fond of meat or fish, or deliberately stopped doing so out of certain considerations.

Several times have I tried to live a vegetarian lifestyle, but without concrete results. Eventually the following movement developed in recent years: first the pig disappeared from the menu and then the cow (with some exception), but the chicken (no factory farming) and the fish stuck around. And for some time now, I feel that a next step is necessary.

I can no longer close my heart against the suffering inflicted on animals to meet our need for meat and fish. It simply hurts. I can feel the suffering of all animals on earth, of all animals that we perceive as property, as possessions with which we can do as we please.

Factory farming or grass-fed cows..., the point is that we have taken the right to deprive animals of their freedom, to treat them in a certain way (animal-friendly or animal-unfriendly) and then prematurely kill them for our consumption.

Imagine another species within the chain of life and death would treat humanity in this way?

Besides, the period of slavery is not far behind us - if it is behind us at all (think of children working in the clothing industry in Asian countries, for example). Furthermore, many people view their partner and/or kids as theirs and believe that they can rule over them. What we do to each other and to animals (exploitation, domination, compulsion, manipulation etc.) is a result of our state of 'being': loveless, disconnected from the heart, and unaware.

At the same time, I can look form the perspective that we are all part of the same chain of life and death. I'm not necessarily in favour of or against consuming meat and fish. After all, my body is inhabited by many living creatures (bacteria etc.) who use, sicken or kill us, and we are also prey for others (predators, snakes etc.) in the chain. And when we die, we are food for other living creatures or for the earth itself (ashes).

I do believe that the balance within the chain has been thoroughly disrupted.

Providing seven billion people with meat and fish is an impossible task for the earth itself: livestock farming requires unbelievable amounts of land and food. Land for growing grain/corn/soy to feed cattle, and land for grazing. And livestock farming requires unbelievable amounts of water (while potable water becomes increasingly scarce on earth). And however you treat the animals, once they are full-grown they are led to the slaughter.

Any kind of respect and gratitude for the life we consume, think of the Indians who lived in deep connection with nature, is  gone..., because we are not at home in our heart.

And then I'm watching an episode of Tegenlicht: Paul Kingsnorth, author and former climate activist (episode: De aarde draait door - The world continues to spin / The world is going crazy - 16 December 2018). And I hear the following statement: If you think that the web of life of which we are part is just a resource to mine, you are lost.

Yes, that's true. The tragedy of mankind is that we no longer live from connection with ourselves and the world around us. We are in a spiritual crisis.

The myth of progress (more and more again, so that we don't have to feel the emptiness) leads to a necessity for nature to contribute to economical growth: all in the service of mankind, all in the service of short-lived gratification, and it's never enough and we don't want to miss a thing... with the result of over-exploitation and depletion of the earth (and humanity: fatigue & burn-out).

Healing, however, is not to be found in 'more' or in 'growth.' Healing is to be found in resolving the alienation, opening the heart and meeting the emptiness and loneliness that lies within us all.

And then I see a documentary on Netflix.
Title: Cowspiracy: The Sustainability Secret.
I recommend this documentary to everyone (first month of Netflix is free). The following was set forth:
An online report of the United Nations states that livestock farming emits more greenhouse gases than the entire transportation sector. This means that the meat and dairy industry emits more greenhouse gases than all cars, trucks, trains, boats and airplanes combined.
Cows and other farm animals produce a considerable amount of methane during the digestive process. Methane gas from cattle is 86 times as destructive as carbon dioxide from vehicles.
Moreover, the United Nations also note that cattle doesn't only contribute to global warming, but also to the depletion of resources (e.g. water, fertile land) and environmental degradation (manure/phosphate/methane), destroying and exhausting the planet.
Livestock farming uses 45% of all available land, 30% of all available water, and is (indirectly) responsible for 91% of the destruction of the Amazon, the lungs of the earth, sniff... (The Amazon is cut down for the production of grain and soy, and for grazing cattle.)

And yet we continue to eat meat/fish/dairy and sticking our heads in the sand.

How is that possible?

It is possible in part because the information about the impact of livestock farming on the climate (next to the suffering inflicted on animals) wasn't/isn't fully clear yet in the minds of many. It is also possible because in droves we close our eyes to the fact that the globe is warming: we read and hear about it, but we don't want to believe it - because we are the ones who cause climate change (apart from natural influences such as the sun) and that has consequences for our behavior. And we are creatures of habit, who resent change.

But above all, we continue to eat meat/fish/dairy because we aren't at home in our hearts and therefore we do not feel the suffering that we inflict on other animals and on the planet. Feeling it, would ask for a turnaround in lifestyle what is a major challenge for many (myself included), because we enjoy our meat or fish. Besides, telling our family that we no longer want to contribute to these practices can cause some friction.  And then I haven't even mentioned the dairy industry, which is as taxing for the climate as the consumption of meat and fish.

Finally: I'm greatly in favour of 'clean meat & fish' (and clean dairy). Developments are going fast, and within a few years we may see the first juicy steak made from a single stem cell in our local supermarket. No more is needed for clean meat/fish than overcoming our own aversion toward cultured meat or fish. That single stem cell (from a fish or a chicken or a cow etc.) can be cultivated endlessly. No animal has to be killed, and now nothing more is needed than a single cell.The world's population can be provided with clean meat and fish (and in time clean dairy). In the Netherlands, Meatable is one of the organisations who has made great progress in the development of clean meat. And the taste... is exactly the same as the meat or fish you consumed before.

But we're not there yet... and it is five to twelve regarding global warming and greenhouse gases. Time to get moving.

Perhaps reading this blog and watching the documentaries (Tegenlicht, Cowspiracy) can trigger you to reexamine your habits. Eventually, this is about the well-being of us all: humans, animals, flowers and plants, the earth.

Should you want to inform others, share this blog. And do you know a delicious vegetarian or vegan dish: tell others, there are multiple facebook pages with vegetarian recipes to which you can easily add yours.


www.thehealingcircle.one
LinkedIn: Caroline Ootes
Posted on by Bewustzijnscoaching

Go where the wind takes you..., not my will will be done, but Your will.



I do voluntary work for half a day per week (2015-2018). 
I support a trainer in his work on a frequent basis, together with another volunteer(s).
Last week, the trainer told me that he had asked several volunteers to support a colleague at another location. His colleague has no volunteers at all, so she has no support in her work. 
The trainer let me know that all the volunteers he had asked reacted in a negative way. Then he asks me if I want to assist his colleague. 
My first impulsive reaction is: 'No, I'm enjoying myself here with the other volunteers, and with one in particular (we have a lot of fun together), and I also just started again after a short period of absence after my daughter died.'

The following day I receive an email from the trainer:
Ha Caroline, 
I understand that you enjoy working with X. But I would like to invite you once again to help my colleague on Friday. Just for once, without obligation, then you can meet each other. Something (intuition?) tells me that it will click well between you two.
With kind regards, 
Y
Well, what do you do in such a situation?
What do you let yourself be led by?

Do you let yourself be guided by your own need, your personal will: 
I like it, fine cooperation with other volunteers and I also contribute in supporting the meeting. 

Or do you allow yourself to be guided by existence itself, by the current that existence takes in the form of a question by the trainer? 

Are you moving where the wind is taking you or do you respond to personal desires, expectations and needs? 
Everything is possible..., nothing is right or wrong. See from which you move, that is what matters.
I recently listened to an awesome satsang by Adyashanti: Beyond the Personal Will (to be found at www.adyashanti.org) and read his book 'Jesus, the mystic', a book in which Adyashanti shows how important events in the life of Jesus run parallel with different phases of spiritual awakening.
Adyashanti indicates in the satsang that after awakening there are years to follow where the personal will gradually dies out... until nothing is left and complete realization takes place. 
He also indicates that this extinction of personal will (the ego) generally takes years..., so strong is the power of personal will and the illusion of a separate self (identity).

I give you an explanatory quotation from his book (Jesus, the mystic) about awakening itself (page 235): 
'We rise above the identification with the ego and the mind, we realize our true nature of being divine. But when you transcend something, this doesn't mean that what you transcended has gone somewhere. 
And so we come into the time of trials, when life gives us (...) situations that help us (…) to embody what we have realized. 
When we have gone through many trials that teaches us to embody spirit (Divine being) - and this stage often takes a few years - we come to a deep and intense sense of calmness, of well-being.'

And that is where I am (autumn 2016): in the years of trials and the extinguishing of personal will. A very big ordeal occurred this summer (2016) when our daughter unexpectedly died at the age of 28.
I will write about that at a different time. 

A very small 'ordeal', I would rather call it a small 'test', is the question that the trainer presented to me. 

I wrote an e-mail to my fellow volunteer, which I enjoy working with every Friday. Below you will read a part of the mail: 
Well..., a great pity that we no longer see each other on a frequent basis, but I can also look at it from the perspective that existence triggers this flow (this explicit request from the trainer), besides the fact that we naturally every now and then can drink a cup of coffee after our meetings that will take place at the same time, only at another location which is close by..., and I also want to contribute where I am needed..., from the heart..., what is beyond personal interests and needs. 
Well, X, I didn't expect that it would unfold the way it unfolds..., talking about expectations... what my previous blog was about..., but I'm flexible enough to move with the flow of life... So I'm going to assist the other trainer next week..., which way it goes..., no idea..., but I'll keep you informed.
Love,
Caroline

And then the time has come. I meet the other trainer on Friday at a new location. And again some small challenges arises: it is initially freezing cold in the room (the air conditioning couldn't be switched of) and the windows are covered with sturdy net curtains so that there is no distraction for the participants, and also no contact with the outside world (with nature) and the lighting of the space leaves much to be desired. In other words: I clearly don't improve on space and atmosphere.

Okay, I say to myself: that's the way it is. Next time I dress on it..., this is where existence brings me. 
I give the support to the trainer that is needed and I clearly feel that the request for help didn't come out of the blue: I am needed here and I feel that I want to give her the back up that she needs. 
The next day I mail the trainer, who asked me to support his colleague, that from now on I will help his colleague.

And so it goes..., if you no longer allow yourself to be led by your personal will, but by the heart, by existence itself…

That's the flow of life..., if you voluntarily hand over the helm..., then you go where the wind takes you... 

For some time there is almost no resistance anymore when life invites me to move with the flow of Life itself.
Yes, I notice the tails of personal will and also the tendency to attach (I liked it to work with the other volunteer, because we had so much fun together), but there isn't much needed to let it go. 

The key is the heart: the heart is open and is touched when the trainer asked me once again to go along with his colleague and that made the movement possible.

In all other cases (if the heart is not open) the 'choice', whether or not to move, comes from the mind or from personal will: let them find another volunteer, I will not leave. 

Or we move along, because religious currents asks us to practice certain virtues such as servitude, charity, calmness. 
Then the movement also doesn't come from the heart, but from the head, the ego: I have to do well, I have to be friendly, I will practice unconditional kindness (as if it can be practiced, who is practicing it: personal will?).

Or we say 'yes', we can't say 'no' because we want to be liked. 
Even then the movement doesn't come from the heart, but from a learned program from our youth. In other words, the personal will remains intact. 

It is therefore not possible to make a project of dismantling the personal will, because the motive from which you then move is the personal will itself (I am now going to break down the slave driver in me, the personal will with all its desires and needs).
Who is the 'I' who intends to do this? 

The only solution I see for the extinguishment of personal will is the opening of the heart. And that is what consciousness coaching is about and is meant for: the transformation from head to heart.

Not my will happens, but Your will..., the will of Life itself, beyond the ego, beyond the imaginary "I" who thinks that she/he can control life (personal will).


www.thehealingcircle.one
LinkedIn: Caroline Ootes
Posted on by Bewustzijnscoaching

I am right, you see it wrong.



I'm right, you see it wrong ...

I recently watched a TV program. It was a group of young people from the Netherlands who stepped into the lives of young people in a third world country. Some young people from the Netherlands struggled with each other, in particular with each other's views on the lifestyle that the young people in the third world country lead. In addition, discussions arose about whether or not to eat meat and other issues. 


What I noticed was the judgment the young people had towards each other. With amazement I listened and watched their exchange and thought: "How is it possible that people don’t give each other the space to have a different opinion or lifestyle?" It is unbelievable..., so much pain and frustration, because we reject the opinion or lifestyle of the other person. So many problems in dealing with each other, because we don’t respect the other person’s experience, we think we know it better…, we think we have to correct and change the other persons view and lifestyle, because I am right, he/she is wrong. We think we know what is right or wrong for the young people in the third world.

I found it remarkable to note the change in me. In a distant past I was one of those young people with strong opinions, who went into a battle with others who thought otherwise, because I was right, they saw it wrong. What a difference between the past and how I look now. There is no fixed judgment in me anymore: one eats meat and feeds the bio-industry, the other doesn’t eat meat and is a member of the party for the animals; one person signs up for the navy or foreign legion, the other is against war or chooses development work or doctors without frontiers; one chooses 'hard work', the other opts for 'doing nothing' etc. 

All scenarios exist side by side, one scenario is not better than the other scenario, although that seems to be the case if you have a certain fixed perspective. The scenario’s exist, regardless of whether or not we have an opinion about it. 

But war, murder... that is terrible, right? Yes, it is very painful to see and feel that we have become so alienated from our nature, our essence. 
I see only one fundamental solution: that we come home to our-Self, our heart, then there is no enemy anymore, because the enemy in us is seen through. Then we don’t have to project our dissatisfaction, frustration, fear of lack and the like on the outside world (refugees, gays, unemployed). Then we live in harmony with each other and with nature.

In addition, we can open ourselves to people who live and think differently instead of listening on the basis of 'I'm right, you see it wrong'.


www.thehealingcircle.one
LinkedIn: Caroline Ootes
Posted on by Bewustzijnscoaching

Collective delusion



Collective delusion

If something serves mankind, then it is waking up from the dream, so that you come home in your-Self, your heart. That serves the world. Wars at small level (relationships) and collective level (wars in the world) arise from distorted perception, colored glasses, so that we don’t see reality for what it really is. 

The glasses are colored by emotions and thoughts such as guilt, shame, hatred, condemnation and fear: fear of shortage, fear of refugees, fear of poverty, fear of not belonging, fear of loneliness, fear of life itself, fear of the unknown, fear of death, fear of intimacy, fear of making mistakes. And so on ... and this is our image..., a very painful image, with which we look at ourselves, at the other and the world. A perspective that has it's origination from identification with thoughts and emotions.
For centuries it has been our belief that we are our thoughts and emotions. We don’t know better. We firmly believe in our (often painful) thoughts and emotions, in the stories we create based on those thoughts and emotions: I'm not good enough, I have to do my best, I don’t belong, I'm not interesting, boring, who wants to be friends with me, I am too fat, stupid, etc.
And in the meantime we have forgotten who we really are. 

We are not the story, we are not our thoughts and emotions, we are the Light (consciousness) in which the story (our thoughts and emotions) appears. Compare it with the sun (consciousness) and the clouds (emotions and thoughts). You are the sun and the clouds represent emotions and thoughts where the sun shines its light upon. Those clouds come and go as thoughts and emotions come and go, but the sun is eternal, consciousness is eternal and that is what you are. 

It is not about denying our emotions and thoughts, they exist, they are neither wrong nor good. It is about identification with our thoughts and emotions, we believe that we are our thoughts and emotions with the result that man is at war with himself. Come home in the sun, let the Light shine (consciousness) so that you no longer identify with the stories/images that the mind wants you to believe. When the shift takes place, when you come home in the sun (the heart), when you no longer go along with the beliefs that the mind is mirroring to you, then your life changes from a painful perspective to love, wisdom and clarity. That is who you are in essence.


www.thehealingcircle.one
LinkedIn: Caroline Ootes