Het overgave-experiment



Stel je dat je op een dag beslist om 'ja' te zeggen.
'Ja'... ongeacht het verzoek wat tot je komt. 'Ja',omdat je een overgave-experiment aangaat. Niet zomaar voor 1 dag of 1 maand of 1 jaar..., maar voor het leven. Als ingang om de stem van het ego te doen smelten. Het ego wat noten op haar zang heeft (dat ga ik echt niet doen), weerstand voelt (ik ben al een pleaser), verzet, oordelen heeft, beperkingen ziet, eindeloze ambities kent, altijd vooruit denkt of aan het verleden blijft hangen, de slachtoffer, de redder, de aanklager (ik moet altijd doen waar jij zin in hebt) etc. En dat ikje geeft ook nog eens de hele dag commentaar op alles wat je doet en laat en op wat anderen doen en laten. We zijn in oppositie met wat is, met het leven zelf, het is niet goed zoals het is, het moet anders. Gevolg: stress en spanning.
Wat zou er gebeuren als we niet in oppositie zouden zijn met wat zich aandient in ons leven?
Wat zou er gebeuren als we een overgave-experiment zouden aangaan als ingang om de illusie van een 'ik', die meent de regie te voeren over het bestaan (ik bepaal zelf wel wat ik doe), te doorbreken? Een overgave-experiment voor een dag, een week of nog langer..., gewoon om eens te ervaren wat dit in ons teweeg brengt.

Dit is waar Michael Singer op jonge leeftijd voor koos en wat hij beschrijft in zijn boek: het overgave-experiment.
Hij besloot om het leven zelf de leiding te geven. Ongeacht het verzoek of de vraag die hem voor gelegd zou worden: zijn antwoord was 'ja'. En natuurlijk sputterde het ego tegen: het verzoek van zijn professor om een bankdirecteur in het een en ander bij te scholen, riep grote weerstand op. Daar wilde hij zijn tijd niet aan besteden, het liefst bracht hij zijn tijd mediterend door in het bos en nu 'moest' hij (een hippie destijds) een man uit de commerciële wereld in pak en stropdas bij staan... Maar ja, zijn besluit was genomen en daar hield hij zich aan. En zo ontvouwde zich uiteindelijk een prachtige vriendschap tussen de bankdirecteur en Michael, wat hij aanvankelijk als onmogelijk beschouwde.

Boeiend om een levensloop te lezen gebaseerd op dit besluit.
Je zou kunnen zeggen dat Michael Singer de weg van karma yoga (onbaatzuchtig handelen) en meditatie had gekozen om te ontwaken. En een eerste begin om de stem van het ego te doen smelten was 'ja' zeggen.

Afgelopen zomer (2021) las ik dit boek tijdens mijn verblijf in ons huis in Tsjechië. In die zomer leefde ook het thema vergankelijkheid en de dood waar ik destijds een blog over schreef (titel: waardeer de kus van het leven).
Ik voelde dat er gaande de zomer zich een fundamentele verandering voltrok. Er welde een behoefte op vanuit de ziel om in samenwerking met anderen een wezenlijke bijdrage te leveren aan het geheel: het hart wilde stromen, maar wist niet in welke vorm. Eén ding werd langzaamaan duidelijk in die zomermaanden: deze website klopt niet meer, ik wil mensen niet langer ondersteunen in het domein van de mind, omdat het niet tot ontwaken leidt. Het valt mij op (en voorheen was ik niet anders) dat mensen eindeloos doorgaan met het sleutelen, verbeteren, veranderen van het psychologische zelf (ego) in de hoop dat inzicht in alle (familie)patronen, overtuigingen etc. hen leidt naar bevrijding. En dat is niet zo..., het bekrachtigt juist het ik (ego).
We blijven eindeloos doorgaan en in cirkels draaien: de cirkel van de mind, van verhalen, concepten, herinneringen, van het denken en emoties. En de identificatie met een 'ik' die meent aan het roer te staan, een 'ik' met voorkeuren en afkeuren. Tja..., en als er voorkeuren en afkeuren bestaan (dan heb ik het niet over de voorkeur voor een kop koffie of thee etc.), dan bewegen we dus niet mee met de stroom van het bestaan. En dat betekent: lijden.
De ingang naar bevrijding is het Licht zelf, Bewustzijn zelf..., niet de inhoud van het bewustzijn (alle drama's van het bestaan), maar Dat waar de inhoud in verschijnt. Noem het 'zien', vol compassie, zonder oordeel, voorbij dualiteit, voorbij goed en fout.

Aan het einde van de zomer sprak ik met een vriendin hierover... er waren tranen...
Ik zei: 'Wat heeft het voor zin om bijvoorbeeld een blog te schrijven over een diepe overtuiging waarin iemand gevangen zit en deze overtuiging uit te dagen als het niet leidt naar werkelijke bevrijding?' We kunnen eindeloos doorgaan met het bevragen van bijvoorbeeld overtuigingen, met als doel het ontmantelen van het ego: maar wie of wat is er eigenlijk 'bezig' met dat ontmantelen?

Hoe kan een mens ooit tot ontwaken geraken als het het ik (ego) zelf is dat hard aan het werk is met familiepatronen, familieopstellingen, herkomst van overtuigingen, analyses en verklaringen? De drama's waar mensen in verstrikt raken (denk alleen maar aan alle relatie/gezondheid/werk issues) zijn oneindig en de maalmachine van het denken draait dag en nacht door.
Dat wil overigens niet zeggen dat ik daar geen compassie voor voel. Naarmate het hart zich meer en meer opent, is er een diep medeleven met de mens en het lijden van de mens, maar dat betekent niet dat ik aan het instand houden van de mind mijn inzet wil geven. Wat ook niet wil zeggen dat ik niet open sta voor ondersteuning van de oprechte zoeker naar waarheid, maar dan wel vanuit dat perspectief: gericht op ontwaken, niet op verbeterplannen voor het ego.

Wat ik ook voelde afgelopen maanden is dat ik met zo'n schoolbordwisser door de website wilde gaan...gewoon alles weg vegen..., en misschien gaat dat op enig moment ook gebeuren..., misschien schrijf ik zo nu en dan nog een blog...en plaats ik die op facebook en linkedin; mensen die zich werkelijk aangesproken voelen door wat ik deel, die weten me wel te vinden... of niet...en dat is ook oké. En de vorm van begeleiden kan natuurlijk altijd nog veranderen.

Vooralsnog laat de oude vorm los en wil het hart stromen in samenwerking met anderen...en ja...het leven is fascinerend...en heel intrigerend..., je weet nooit waar het naar toe beweegt... En zo gebeurde het dat in dezelfde week dat ik bovenvernoemde vriendin sprak, het bestaan met een antwoord kwam. Het antwoord kwam van onze dochter die een loopbaanswitch had gemaakt naar de kinderopvang en mij belde na haar eerste werkdag met de mededeling: mam, ik ben bang dat ik een verkeerde keuze heb gemaakt. Ze deelde haar ervaring van de eerste werkdag en ik zei vanuit betrokkenheid: zal ik je een dagje komen helpen? Waarop zei zij: dat vind ik hardstikke fijn mam, maar je kan niet zomaar een kinderdagverblijf binnen lopen...en mam, jij kan dit werk ook doen..., je hebt toch alle diploma's hiervoor?
Waarop ik zei: ja, van 40 jaar geleden... Dochterlief vervolgde haar uitleg hoe het in deze tijd werkt en dat ik als freelancer aan de slag kan, omdat er zo'n kort tekort is aan pedagogisch medewerkers. En terwijl zij de uitleg gaf...gebeurde er in mij iets wonderlijks...het boek van Michael Singer ging door me heen..., in een flits van een seconde..., en innerlijk voltrok zich een omkering..., overgave..., als dit is wat het bestaan mij nu aanreikt...als antwoord op mijn vraag vanuit de ziel om te delen en samen te werken, dan zeg ik: JA. En ik zei tegen mijn dochter: ik ga het uitzoeken, ik ga me aanmelden en kijken wat er ontstaat. Dit is 'mijn' overgave experiment. Geen verzet, geen (spirituele) ambities, geen oordelen (ik ga toch niet in de kinderopvang werken...), simpel en eenvoudig 'ja'.
En zo gebeurde het dat ik enkele weken later aan de slag ging als zzp'er in kinderopvanglocaties, in het bijzonder de buitenschoolse opvang. Iedere dag weer een andere organisatie, een andere groep kinderen, een andere groep medewerkers en een andere plaats waar ik naar toe reed/rijd..., één groot avontuur...en ik vond/vind het geweldig om mezelf iedere keer weer opnieuw in een nieuwe context te plaatsen om mezelf daarin te ervaren. En ja, in het begin was het uiterst vermoeiend...alles was nieuw, en soms wat onzekerheid hoe het een en ander werkte, maar ook boeiend om te zien hoe kinderland na 40 jaar eruit ziet en functioneert.
Na enkele weken realiseerde ik me wat me opviel: dat ik overal mezelf was..., ik zag dat ik in elke nieuwe situatie ontspannen binnen stapte en de samenwerking met collega's aanging...geen spanning, gewoon opgaan in de flow van de dag met de kinderen en de medewerkers... en ik voelde dat de energie van het hart meer en meer ging stromen.

Aanvankelijk was ik een diploma kwijt waardoor ik in eerste instantie niet met baby's kon werken. Maar een dag voordat de lockdown (corona) kwam, ontving ik het diploma van het Ministerie van Onderwijs. De buitenschoolse opvang ging dicht en ik kon nu mijn intrede doen in de wereld van baby's en peuters. En ja, ik kreeg een kans bij een organisatie in Amsterdam. Een groep van ongeveer 9- 12 baby's van 0-1 jaar, geleid door 3 tot 4 wisselende pedagogische medewerkers. En ja...liefde en nog eens liefde voor die allerkleinste zielen...baby boeddha's van 3 of 4 maanden die voor het eerst komen... wennen...en veel huilen, omdat er zoveel prikkels zijn...en de oermoeder staat in mij op...en dan zie ik een zzp'er die er voor het eerst is..., vrij onhandig (ruw) zo'n kwetsbaar wezentje die overstuur is, de fles geven, die de baby niet wil, omdat ze zo van slag is...en op dat moment heb ik ook een baby van 3 maanden in mijn armen, die weer tot rust is gekomen en ook toe is aan een fles...en ik zeg tegen de zzp'er: zullen we wisselen..., dan geef ik haar de fles en neem jij de baby die ik nu vast hou over? Ja, knikt ze en we doen een ruil. En ik hou dat schatje vast en loop met haar rond en langzaamaan kalmeert ze..., nog wat naschokken...en dan neem ik haar in mijn armen om de fles te geven...dichtbij...intiem..., ze kijkt me aan en blijft kijken, een uitwisseling van ziel tot ziel..., totale ontspanning...en ze drinkt...

En zo draait het wiel van het bestaan..., en het hart zegt 'ja': wat mooi om liefde te delen met kinderen, die nog zo open zijn, zo puur, zo zichzelf....

Het dient...mij...en de kinderen, die aan mij/ons zijn toe vertrouwd. Het dient het geheel.
Service noemt Michael Singer het..., onbaatzuchtige dienstbaarheid..., deelname (participation) noemt Osho het.
Wat is het fijn om met een team liefde te ervaren en te mogen brengen.

www.bewustzijnscoaching.com
LinkedIn: Caroline Ootes
Facebook: Caroline Ootes, Ontwaken, Bewustzijnscoaching

Ik word gek van die stemmen in mijn hoofd.



Ik ga op ziekenbezoek bij een vrouw, laten we haar Gabriella noemen, die ik lang geleden voor het laatst in de praktijk zag. Ze ging het afgelopen jaar zo nu en dan door me heen: hoe zal het met haar gaan? Op enig moment schreef ik haar een mail om deze vraag aan haar voor te leggen. Ze mailde me dat het niet goed met haar ging. Ze bevond zich in een crisis, waar ze nu langzaamaan aan het uitkrabbelen was; ze gaf aan dat ze graag gebruik maakte van mijn voorstel om elkaar eens te ontmoeten en ze liet weten dat ze de kracht niet had om naar mij toe te komen.

En zo gebeurde het dat ik bij haar langs ging. Na wat over en weer uitgewisseld te hebben, vroeg ik haar wat er gaande was in haar leven. Ze geeft aan dat ze op enig moment een gezondheidscheck had laten doen bij een natuurgeneeskundig centrum, waarvan de uitslag aangaf dat er sprake was van behoorlijke ontstekingen, die op energetisch niveau zichtbaar waren, maar nog niet fysiek.  Ze had op dat moment geen bijzondere klachten, maar nam de uitslag van het onderzoek heel serieus.

De vraag die ik op dit punt aan de lezer wil voorleggen is: wie of wat neemt die uitslag heel serieus?
Is dit de innerlijke stem, die diep van binnenuit aangeeft, zonder spanning en stress, dat deze uitslag aandacht verdient?
Of is het de stem van angst, die spanning en stress teweeg brengt, die maakt dat Gabriella aan de haal gaat met de uitkomst van het onderzoek en in zelftwijfel belandt?

Gabriella gaf aan dat ze vast besloten was om deze ontstekingen aan te pakken, want ja..., ze was zeker niet meer de jongste..., en als ze er niet op tijd werk van zou maken, dan zou ze op enig moment de rekening gepresenteerd krijgen in de vorm van ziekte en dat wilde ze ten alle tijden voorkomen; als er ontstekingen gaande zijn, ook al zijn die nog niet fysiek zichtbaar, dan is dit het moment om het aan te pakken, voordat ik echt ziek ga worden.

Het klinkt reeël, zou je als lezer kunnen denken, ware het niet dat ik de kleur voel van waaruit ze deelt en vertelt: angst.

Ze vertelt verder: ze bezoekt enkele natuurgeneeskundige praktijken die een andere invalshoek hebben, onder andere een kritische blik op de voeding, die zij tot zich neemt. Echter, de andere natuurgeneeskundige praktijk geeft op enig moment ook voedingsadviezen, die weer geheel anders zijn dan de eerdere adviezen.
Ze zegt: ik wist niet meer waar ik goed aan deed, ik raakte verward, de tegenstrijdige stemmen in mijn hoofd werden sterker en sterker, het hield maar niet op, ik voelde angst en omdat ik niet wist wat te eten, hield ik langzaamaan op met eten met als gevolg dat ik erg veel afviel, heel angstig werd en dat waar ik het meest bang voor werd, openbaarde zich: ik kreeg last van ontstekingen en had totaal geen energie meer.

Een familielid van Gabriella informeert de huisarts, het gaat niet goed met haar en ze had nog geen contact opgenomen met de huisarts. De huisarts stuurt haar door naar een diëtist en een psycholoog waar ze binnenkort een kortdurend traject mee afrondt. Ze zegt dat ze nu langzaamaan weer in de opbouw zit; ze kan nog steeds niet veel of lang bewegen, maar ze gaat nu langzaamaan vooruit. Ik had eigenlijk wel naar jou toe willen komen, maar op een bepaald moment ging het niet meer. Ze geeft aan dat het een hele, zware tijd was door de conflicterende stemmen in haar hoofd, die zeiden: je moet dit niet eten, dat is niet goed, zegt Y; ja, maar X zegt dat ik dat wel moet eten, omdat dat de ontstekingen remt, moet ik dat nou wel of niet eten, waar doe ik nu goed aan etc. Ik werd op een gegeven moment helemaal gek van die stemmen.

Op enig moment vraag ik aan haar: wat was de aanpak van de psycholoog?
Ja, zegt Gabriella, dat vraag ik me ook af, wat heeft de psycholoog nou eigenlijk voor mij betekent? Ik zou het niet weten, zegt ze, ik zal mijn schriftje erbij pakken en dan kan ik wat delen over de sessies, waar het over ging. Ik luister en ik merk op dat er totaal niet gesproken is over de loop der dingen, de situatie waarin Gabriella zich bevindt en wat er ten grondslag ligt aan de conflicterende stemmen: angst voor ziekte en daaronder weer angst voor de vergankelijkheid en de eindigheid van het bestaan (ze is op leeftijd) oftewel angst voor de dood. Er is geen basis van vertrouwen in haar van waaruit ze niet over de mogelijkheid beschikt om naar binnen te keren waar de innerlijke stem leidend is: de innerlijke stem die, zonder stress en spanning, aangeeft wat er al dan niet nodig is betreffende de uitslag van het natuurgeneeskundige onderzoek. Integendeel, wanneer angst de motor is, worden we een speelbal van emoties en tegenstrijdige krachten (de stemmen) wat zo kenmerkend is voor de huidige mens, die niet thuis is in het hart en in het lichaam: we weten niet dat we liefde en licht zijn, we laten ons leiden door zorgen, angst, wantrouwen, tekort etc.

Ik vraag op enig moment aan haar wat zij kan zien, in retrospectief, wat de loop der dingen haar toont. Ze heeft geen idee, ik raakte gewoon gevangen in de angst.
Ik deel het nodige en zeg op enig moment: ja, dat klopt, je raakte gevangen in de angst, en als ik zo naar je luister, dan hoor ik angst voor de vergankelijkheid en de eindigheid van het bestaan, en er is geen vertrouwen; ik hoor het aan de wijze waarop je vertelt, de kleur van je stem en geef enkele voorbeelden uit wat ze heeft gedeeld.
Ze ziet het..., ja, daar gaat het over, zegt ze. Alles wat je deelt en nu zegt..., het wordt weer wakker in mij..., ik was het vergeten..., ik werd gewoon gegijzeld door de mind, door de stemmen; geen gewaarzijn...helemaal op gegaan in de verhalen en de angst en niet weten wat te doen, als de dood dat ik was om de verkeerde beslissing te nemen.

Ik deel een ervaring met haar en zeg: ik herken deze angst voor de dood uit het verleden waarbij een chirurg aangaf dat 80% van mijn schildklier verwijderd moest worden; er was 30% kans dat het verwijderde weefsel kwaadaardig zou zijn en dus 70 % kans dat het goedaardig was; in het laatste geval zou de operatie dus onnodig zijn geweest. Ik vond het destijds een hele moeilijke beslissing. In weerwil van familie, die graag zag dat ik mij liet opereren, en na een wankele periode van tegenstrijdige krachten (de stemmen) en angst en een daarop volgende fase van inkeer, bewoog het van binnenuit toch naar 'niet opereren'; ondanks de mogelijkheid dat het kwaadaardig zou zijn. Toen ik dit aan de chirurg mede deelde 'ik ga voor de 70% kans dat het goedaardig is' zei hij: we zien u over een half jaar wel terug mevrouw, niemand houdt die onzekerheid uit... en later ontving ik een telefoontje waarbij mij werd mede gedeeld dat zij hun handen van mij aftrokken en mij niet verder meer wilden begeleiden.
Tja, ik werd toen volledig op mezelf terug geworpen, vergelijkbaar met wat jij afgelopen jaar hebt door gemaakt; de enorme onzekerheid en angst die ik destijds ervaarde... en toch was er een kracht, die op enig moment tot een besluit kwam: ik laat me niet opereren; en er was geen twijfel meer, geen tegenstrijdige stemmen toen de beslissing eenmaal in mij was gevallen. Ondertussen zijn we 16 jaar verder in de tijd en is er nog steeds sprake van een goedaardige tumor, waar ik mee leef.

Tja, zo krijgen we allemaal de nodige uitdagingen en testen op ons bord, die ons tonen waar we staan: gaan we mee met wat de mind ons voorschotelt, de verhalen, de stemmen, de angst...?
Of kunnen we vanuit een ruimer perspectief de mogelijkheid tot groei van de ziel zien en van daaruit bewegen? 

Ik deel met haar dat zij zich in een overgangsfase bevindt waar deze (gezondheids)crisis ook aan gerelateerd is: het bestaan daagt je uit en vraagt je om te vertrouwen en los te laten, op alle mogelijke wijzen..., ik weet dat je gaat verhuizen naar een andere woonplaats, ik weet dat je al zoveel jaren hier woont: in deze woonplaats, in dit huis, met al die spullen waar herinneringen aan verbonden zijn; ik weet dat er veel twijfel is geweest m.b.t. de beslissing om elders te gaan wonen, maar dat op enig moment toch het besluit is gevallen in jou om te gaan. En nu bevindt je je in de ontwortelingsfase, alsof je met wortels en al wordt los getrokken van dat wat bekend, veilig en vertrouwd is. En dan komt er ook nog een natuurgeneeskundig onderzoek met een negatieve uitslag om de hoek kijken, waardoor het loslaten wederom wordt getriggerd: geen controle over lijf en leden; infecties die zich energetisch tonen, maar nog niet zichtbaar op fysiek vlak, angst voor de dood, die je vertwijfeld doet uitreiken naar verschillende therapeuten, in de hoop op verlossing/genezing.

Wat een geweldige kans doet zich nu in je leven voor om je voor te bereiden op het grote loslaten: het afscheid van het leven, het afscheid van alles wat ons dierbaar is, van alles waar we aan gehecht zijn en ons aan vast klampen. Een voorproef van de ontmoeting met de dood. Zie wat er gaande is, laat je niet leiden door de stemmen van de mind, wees gewaar, wees aanwezig, hier en nu, leid jezelf af als de stem indringend is, beweeg mee met de flow van de dag die door je heen gaat in plaats van zoveel te moeten...

Door nu te oefenen in los laten, door mee te bewegen met de flow van het bestaan, in vertrouwen dat het bestaan voor je zorgt, kom je weer thuis, zak je in het bestaan, in het hart, waar het goed toeven is. 

We hebben nog een aantal aspecten besproken, die eigenlijk goed weer gegeven worden in de mail die ik haar naderhand stuur met de zenkaart van Osho die de naamt draagt 'letting go'. Ze mailde me terug dat ze heel dankbaar was voor ons gesprek en ook voor de mail waarin alles nog eens helder werd benoemd.

De mail:
Mooie ontwikkeling waar je je bevindt, niet gemakkelijk, maar een uitgelezen kans voor een doorbraak...van de mind naar vertrouwen, naar het hart, naar overgave aan het bestaan... waar je door gedragen wordt, omdat jij deel bent van het geheel.

Zie de stemmetjes, maar ga er niet in mee, voedt ze niet, kies voor ontspanning..., loslaten, overgave..., laat  je leiden door de flow in jou...de flow van het bestaan wat door deze verschijning heen werkt...nu een wandeling, nu pak ik een kast aan, nu ga ik even liggen, nu vraag ik hulp etc.

Wees mild voor jezelf...dat je contacten heb opgepakt waar je eigenlijk niet mee verder wilde..., omdat je je zo alleen voelde..., heel menselijk...en vertrouw op de innerlijke stroom van wijsheid in jou, een heel natuurlijke stroom, die bepaalt hoe deze contacten zich verder ontvouwen...of je alsnog of wederom weer afscheid neemt of iets anders. Alles lost zich vanzelf op, op het juiste moment, wat niet het moment van het ego hoeft te zijn, geef het aan het bestaan, leg het in je hart, laat los...en het wordt vanzelf helder waar het heen beweegt.

En verder: opruimen van je huis...geef weg of verkoop wat je niet gebruikt...
Een mooie oefening in het verleden los laten, wat uiteindelijk allemaal voorbereiding is op het grote loslaten: de dood: het grote onbekende.

Dus lieve schat...geef je over, elke kans of situatie waarin je de mogelijkheid hebt te oefenen met loslaten en vertrouwen, maak er gebruik van...en zie de ondersteuning van het bestaan..., vraag hulp aan het universum...en adem...ontspan...

Heel veel sterkte! En mocht je nog eens willen uitwisselen, je weet me te vinden.

www.bewustzijnscoaching
LinkedIn: Caroline Ootes
Facebook: Caroline Ootes, Ontwaken, Bewustzijnscoaching

 

Where Love is, is Freedom.



"If you believe that the person who you love should be different then she/he is, then you don't have a relationship with her/him. You have a relation with an ideal image in your head. You have a relationship with your own thoughts." (Scott Kiloby)

Before you read on, take a moment to examine the following question: 'What does Love mean to you in relation to your lover?'
Below are some answers, which have come over in exchange with people:
  • That you love the other person as he/she is... Even if he is grumpy or doesn't meet his/her appointments with you or is busy with the phone instead of with you...? Do you still love him or her?
  • If you really love someone, then you are there when the person needs you... Right? Then you are prepared to set yourself aside.
    After all, you are not only living for yourself.
  • In a love affair you agree with each other what you are going to do. You can't always do what you want, you also have to adjust to your loved one... Even if the inner voice actually indicates a different choice at that moment? Yes, even then.
  • Love is respectful to others, so you say 'yes' to an invitation to a birthday party or wedding party, even if you feel a 'no'. Not going is not loving towards the other person. You wouldn't like it yourself if people didn't show up at your party, right?
  • A love relationship is not only a love affair with the person him/herself, but also a relationship with his or her family. If you are not invited by your sweetheart to his/her family, then there is something wrong..., then he/she doesn't really love you, because otherwise he/she would involve you into the family, right? 
    Or the other way around: if you indicate that you have a relationship with him or her and not with his or her family, then according to your partner that isn't a full-fledged relationship, because that includes encounters with the family...
  • Love means that you don't criticize your partner in company. Even if you don't agree with your partner or if you really notice that he/she is talking nonsense…, you don't speak out because you don't want to hurt him or her. You have to be tactful, so that he/she doesn't have to feel ashamed or experience a loss of prestige in the sight of others. And above all, you don't want to have problems with your partner afterwards.
  • Love means you like being together, you want to spend as much time as possible together, you go on holiday together, go to friends together, watch series together on the couch etc. Or the opposite: you don't want an intimate relationship, because you experience a relationship as suffocating.
  • In conclusion..., Love is exclusive, special: I only love you... even though I sometimes dream about someone else who really listen to me and understand me... 
    
And is that then Love, the package of images/beliefs that we must adhere to or behave under the denominator of 'Love'???

Is that Love with a capital L? Love that is unconditional: love that doesn't want to change the other person, but takes the other person as he/she is. Love that doesn't get disturbed if the partner behaves differently from all those views and images we have about Love?

Or do we talk about love with a small letter 'l'? Love that sets conditions for the other person: I only love you if you follow a certain image I have about you and about love. Love that exists by the grace of rejection, disapproval and hate. In other words, a love that waveres: one moment I love you, the other moment I absolutely don't like you, I hate you and I dream about another partner who is capable to give me attention and see me as I am. 

Love that consists of needfullness, the other person must make me happy: he/she must give me a feeling of safety, support and friendship, because being alone and figuring everything out on my own is to difficult for me.
We think we know what Love is, Love with a capital L. We assume that the conceptions of Love are Love itself, but is that so?

And at some point we step into the marriage boat... because we love each other so much..., we marry to seal our love relationship…
But if we know so well what Love is, how is it possible that one in three marriages ends in divorce?

Well, we have just been brought up with different views (ideas) about the Heart, about Love and it is precisely these views that make us miss the Love with a capital L.
The head versus the heart.

Maybe we don't know what Love is. Perhaps the Love that we know exists only from all kinds of ideas about Love, but that is not Love itself, it are only ideas that we have received in the course of our lives, based on all sorts of cultural, religious and social influences.

And a recipe for Love is not Love, it is a recipe and a recipe leads in advance to frustration, loneliness, emptiness, disappointment, fear and guilt. The other doesn't meet up our expectations..., he/she doesn't behave according to the recipe, according to all conceptions of love that come from the mind. He/she doesn't make me happy..., he/she doesn't take me into account, he/she doesn't want to do anything for me, he/she is always working etc.

The heart however, has no conceptions about Love, the heart is Love. The heart makes no choice: for or against. The heart rejects nothing, is open, unlimited and unconditional, without any requirement or expectations towards the other.

The heart has no resistance switch. Love is total acceptance of what is, which, incidentally, doesn't mean that you take everything as sweet cake from the other and accept it.
It also doesn't mean that you can't express your wish or desire... you can, but don't expect a 'yes' in advance or if the other person says 'no', don't interpret this as: she/he doesn't love me.

Recently I listened to a satsang from Adyashanti.
An aged man who was born and raised in Japan said the following about his 30-year marriage: "When we marry in Japan we don't assume that we know what Love is, we see marriage as a possible opportunity to discover what Love is. At the beginning of our marriage there were all kinds of aspects to my wife that I didn't appreciate, that I wanted to change; some things of her bothered me and I tried subtly to change certain characteristics of her until I discovered that it wasn't Love with a capital L, so after a few years I stopped doing that. It took me 15 years to extinguish any form of subtle manipulation, to totally accept my wife as she is. And now I can rightly say that we discover Love."

Perhaps it is time to recognize that all these images of unconditional love are not Love itself. Let's start there..., let's assume that we don't know what Love is..., let us see through all ideas and opinions for what they are: inventions from the mind, the head instead of the Heart. Let us approach the other from openness and emptiness, all demands and expectations on the shovel. Maybe..., maybe we discover at some point in our lives what Love really is...

If you love a person, how can you destroy his or her freedom?
If you trust a person, you trust his or her freedom too.
(Osho)


www.thehealingcircle.one
LinkedIn: Caroline Ootes

Courage means to feel fear and yet follow your heart.



Courage means to feel fear and yet follow your heart.

We are on holiday. Acquaintances from the environment come by, on visit. The husband and wife share the facts of the past year. We listen to the news and ask here and there. Nice to hear what concrete changes have taken place in their lives (refurbishment/other job).

The pace of the conversation is 'high'. One story after another is shared. After a while I notice that there is no reciprocal exchange. They share, we (my partner and I) listen. What makes this exchange so?

What I notice is that there is little space in the conversation, space in the sense of openness, space in the sense of time-lag, space in the sense of pauses during sharing, space in the sense of: silence. The silence, the openness, the time-lag from which you can experience depth..., a real meeting and humor.

At a certain moment a question is asked by them: what news do you have?
I don't feel any impuls to share anything. Nothing comes up. I have no news to share.
We have gone through a process after the death of our daughter (summer 2016) of which they are aware.

The energy in the company is 'high' or is 'rushed', 'fast'. I notice that I need some time to sag, to descend, to feel what needs to be shared from within, but that time is lacking. And I don't speak out about that. My partner makes an attempt to share some news. The news is picked up in a certain way and translated by the others. There is no exchange going on and soon the roles are reversed again. Here and there I make another comment, but there is no real meeting going on.

I view our interaction. Yes, that's how it goes..., this is the main menu, not the starter, but the main menu: the facts. No silence, break, time-lag from which depth and humor can arise, but sending at a fast pace.

He lacks contact, he lacks the exchange of emotions, the visitor indicates. I understand that when I see the conversation. He feels alone, lonely, knows few people. I understand that, if I listen to the conversation like that.

After an hour and a half the time comes to say goodbye. The man indicates that we can always come by if we need something..., that they would like to walk with us... and finally he invites us for a barbecue in 6 days.

And then it comes down to it: What do I say? What is my truth? What do I feel? Do I want further contact? Do I want to barbecue with them? And dare I express myself even if the other person experiences this as a rejection or disappointment?

One thing is clear to me on forehand: I don't want to barbecue. I don't feel like spending a few hours of my time with people moving at the level of news. Not that something is wrong with them (they are sympathetic people) or with the exchange of news, but that can also be done by making a chat, now and then.

Okay, the invitation. What is my answer?
I say: I don't know yet. To which the other person reacts: how is it possible that you don't know it now? I say: I want to consult with my partner first, I'll let you know. Why is consultation needed for this? he ask. You know now if you want to barbeque in 6 days, or not? (And that's right, I know my answer, but I am not alone, there is also a partner, and I don't find it easy to say 'no').

And then he looks questioningly at my partner: what do you think? And I say again that I want to consult with my partner: I'll let you know in a few days. My partner nods in agreement to me and the company. I see and feel that the visitor is irritated and feels rejected.

I pick up the thread again and say: I don't know the answer now, maybe it just feels too fast, it feels more right when we agree to barbecue in a month..., and I also just want to tune in with my partner. To which the visitor responds irritably: About a month? he says, well, then I don't know if I'm there, maybe I'll be on vacation. To which I say: Okay, so be it. He doesn't like my answer. And I add: If the answer is 'no', if we reject your invitation, don't see it as a disapproval of you. It is not about you, I like you, but the question is whether I want to meet with you in this way. Well, he reacts really annoyed: I want to know a few days in advance if you are coming, so I have time to do the shopping. I will let you know in time, I say.

Do you feel the conversation? Do you feel how difficult it is to remain true to yourself if you feel a strong appeal from the other side to contact? If you know that the other person feels lonely, even though I am not responsible for the loneliness of the other person? Do you feel what a huge challenge there is to speak out, to live your truth?

Every now and then a chat or a cup of coffee/tea, that is the answer from within or my truth. It is not easy to stand up to give this message in all openness and honesty. I don't reject them, but that is how they interpret it. The answer it is not about them, but about me: what is right for me? Even if that is not right for the other...

Yes, but you can't always follow your inner truth? That is selfish.
Is that right? Is it selfish to be faithful to yourself? Or is it selfish of the other person to assume in advance that you meet the expectation (the invitation) of the other person? It is an invitation, right? In other words: a question, right? And several answers are possible for a question: yes, no, maybe. Can I say 'no'? Or should I actually say 'yes', because the other person feels otherwise rejected or disappointed, as if I am responsible for the other's reaction?

Am I responsible for the pain that the other person carries, the pain that is touched at the moment when I say 'no', the pain that has ever arisen in his or her history? Do I then have to live the life that others expect from me because they may feel rejected or disappointed?

Do I have reached the point where I can receive a rejection from the other person, knowing that this rejection says nothing about me, but everything about the other person? He or she gets triggered by a 'no', he or she has an expectation which I can't meet.The answer that I have to give must be a 'yes', there is no space for a different answer.
Is this love?

How big is the other person's heart when implicit demands are made?
Is it selfish to listen to yourself? To find out what's right for you? Even if that isn't right for the other person... Do I have to live to all the expectations and desires of others? So that I ignore the answer that knocks from the inside?

From which do we want to meet the expectations of others? Is it guilt or fear? Then I am not a good...: father, mother, daughter, son, neighbor/husband, partner, employee, employer?

Are we moving along with the expectations to prevent possible judgments of others? Judgments that still exist in ourselves, because otherwise the judgments of others would not touch us at all. Judgments that come from convictions, which we have received from childhood: if you think of yourself, you are an egoist, then you don't take the other person into account. Is that right? Are you an egoist when you take yourself into account? Are you an egoist if you following what is true for you?

To what extent are you really present, in connection, in contact, when you say 'yes', while it is a 'no' inside? To what extent is that affectionately towards the other? But above all to yourself? Why do so many people feel tired and exhausted? Could this have to do with the fact that we don't listen to what the inner voice indicates, because we are lived by all sorts of convictions that have been given to us by educators and society?

Okay, back to the situation. The invitation for the barbecue. I consult with my partner and ask him what he wants. He indicates that he doesn't like barbecuing. Every now and then a cup of coffee or tea, fine. And maybe now and then a walk with the male visitor, but no barbecue.

This is the answer I sent the visitors:

Ha dear people,
Barbecue: no. We like to visit you on Sunday, see the renovation and have a chat, if it is okay for you too.

I got the following answer: Hi, Okay on Sunday.

Well, that's the way it goes..., and maybe he'll ask on Sunday why we don't want to barbecue. Again a challenge: what do I say? And my answer is differs from my partner's response. Do I dare to show openly and honestly what the inner voice tells me? Every now and then a chat, that's it, it has nothing to do with you personally, this is just the answer I feel from the inside.

I wonder what will unfold on Sunday.

PS does this mean that my partner has to choose the same? No. If he wants to go for a walk, eat, chat or otherwise..., go ahead... you're a free person... just like me.

The liberty that is rising in me, I grant everyone else.


www.thehealingcircle.one
LinkedIn: Caroline Ootes