Het hart spreekt: een ontmoeting in de supermarkt.

Ik ben in de supermarkt om de laatste boodschappen voor de kerst in te slaan. Op enig moment hoor ik iemand achter mij mijn naam roepen: ‘Ha Car…’. De stem klinkt bekend, vertrouwd, ook al weet ik nog niet wie bij de stem hoort. Ik draai mij om en kijk in het gezicht van een man van ongeveer 30 jaar. Ik herken hem niet.
Hij ziet aan mijn blik dat er geen herkenning plaats vindt en zegt: Car, je weet toch wel wie ik ben?’ Ik zeg: ‘Nee, ik herken je niet…, ik weet niet wie je bent.’
Terwijl deze uitwisseling gaande is, verschijnt er een foto van hem van jaren geleden voor mijn geestesoog. O, het is Klaas…, gaat er door me heen.
Klaas zegt: ‘Ik ben het, Klaas.’ Ja, nu herken ik je, zeg ik, je bent erg veranderd. Je haar is anders, een ander model…, en je hebt een bril en een rode vlek in je gezicht die ik niet eerder bij je heb gezien…, en je hele uitstraling is anders… Ja, dat klopt, zegt hij. Hoe gaat het met je? vraag ik. Het gaat goed, zegt hij. Ik heb sinds enkele maanden een andere baan, ik ben nu verkoper op een kantoor. Dat meen je niet, zeg ik, wat geweldig voor je. Ja, zegt hij, ik ben eindelijk weg als verkoper uit de kledingbranche. En hij vertelt over de verandering, het kantoor, de collega’s, een grote deal die hij heeft weten binnen te slepen, de waardering die hij daarvoor ontving… En uit het niets beginnen de tranen over mijn wangen te stromen terwijl Klaas zijn ervaringen deelt. Op enig moment zegt Klaas wat ongemakkelijk: ‘Wat gebeurt er nu met je, Car, moet je nu huilen???’ Huil je om Simone??? (Simone is onze dochter die deze zomer is overleden).

Nee, zeg ik, ik huil niet om Simone…, ik ben zo blij voor je…, ik voel zoveel blijdschap en dankbaarheid…, het voelt als een zegening, een geschenk dat het bestaan jou en het bedrijf waar je nu voor het werkt bij elkaar heeft gebracht…, en de baan is je op het lijf geschreven, ik zie je die deal zo realiseren, je hebt alle kwaliteiten in huis voor deze job…, ik vind het zo geweldig voor je…Ik weet dat je al enkele jaren door wilde, je wilde groeien, verder, uit die kledingbranche. Ik weet dat je pogingen ondernam om je verder te ontwikkelen, maar dat resultaat uit bleef. Ik weet dat je situatie soms uitzichtloos voor je voelde…, alsof je voor eeuwig gebonden zou zijn aan de baan die je had in de kledingbranche. En om dan dit bericht van jou te mogen ontvangen, na je ongeveer 7 jaar niet meer echt gesproken te hebben…, ja, dan voel ik alleen maar liefde en dankbaarheid…, ik gun het je zo graag…, al vele jaren…, en nu is het werkelijkheid voor je, ik kan zo invoelen wat deze verandering voor je betekent…
Klaas kijkt me aan…, hij is geraakt door mijn tranen en woorden. Hij spreidt zijn armen en ik neem zijn uitnodiging voor een hugh in ontvangst. Dank je wel, zegt Klaas, ja…, ik ben zelf ook heel erg blij met deze verandering…, dat heb je goed aangevoeld en verwoordt Car. En zo staan we samen in de supermarkt, in elkaars armen, terwijl de tranen in stilte stromen…

Wonderlijk… wanneer het hart open is…

www.bewustzijnscoaching.com
www.awarenesscoaching.online
LinkedIn: Caroline Ootes
Facebook: Caroline Ootes, Ontwaken, Bewustzijnscoaching

Overtuigingen transformeren: de directe weg.

Overtuigingen transformeren: de directe weg.

Ja, zo gaat dat dan. Er is een ervaring. De ervaring leidt tot een overtuiging en die overtuiging bepaalt vervolgens ons gedrag. Sommige overtuigingen zijn we ons bewust, andere overtuigingen zijn we ons niet bewust, maar die bepalen wel ons (vermijdings)gedrag, veelal zonder dat we dat zelf in de gaten hebben. En of we ons de overtuiging al dan niet bewust zijn…, de overtuiging reist een groot deel van ons leven met ons mee (soms een heel leven), tenzij we wakker worden, dan kan de overtuiging(en) uitdoven.

Het is eigenlijk te bizar voor woorden dat één traumatische ervaring uit het verleden zulke verstrekkende gevolgen kan hebben voor de rest van je leven. En toch is dat zo… De angst die we destijds niet volledig konden dragen en voelen, geeft een imprint in het zenuwstelsel. Voorbeeld: een nare ervaring met een paard in het verleden maakt dat mijn lichaam automatisch met angst reageert als ik in de buurt van een paard kom.

Slechts één pijnlijke ervaring heeft ertoe geleid dat ik bang ben voor paarden. Overtuiging: paarden zijn onvoorspelbaar en gevaarlijk.
Gedrag: vanaf de pubertijd vermijd ik paarden. Als ik op een fietspad een paard aan zie komen, dan neem ik een omweg, ik wil niet langs het paard fietsen.

Nou kan je paarden nog gemakkelijk vermijden in je leven…, ik kom ze niet dagelijks tegen en als ik ze tegen kom, dan vraagt het weinig inzet om een bochtje erom heen te maken.

Er zijn ook overtuigingen die je niet kunt vermijden, omdat je er dagelijks mee wordt geconfronteerd. Ik zal enkele voorbeelden geven van dergelijke overtuigingen: mensen zijn niet te vertrouwen, ik ben niet goed genoeg, ik ben een lafaard, het leven moet leuk en gezellig zijn, ik ben een egoïst, iedereen stelt eisen aan mij, ik moet succesvol zijn, niemand heeft echt aandacht voor mij etc. Allemaal overtuigingen die bepalen hoe we naar de buitenwereld ‘kijken’, welk ‘zicht’ we hebben. De buitenwereld weerspiegelt onze binnenwereld, onze ‘kijk’.  Als je overtuiging is dat mensen niet te vertrouwen zijn, dan kijk je vanuit die bril naar andere mensen. Met andere woorden: het gedrag van andere mensen interpreteer je vanuit de overtuiging die in jou leeft. Wat je gelooft, is wat je ziet.

Wat geloof jij? Wat zie jij? Welke overtuigingen leven er in jou?

Keer op keer ‘zoeken’ we, onbewust, naar bevestiging van onze overtuigingen, we kunnen namelijk niets anders ‘zien’ zolang we nog een gevangene zijn van een bepaalde overtuiging.
Keer op keer interpreteren we het gedrag van de ander vanuit de overtuigingen, die we van jongs af aan mee krijgen: of we ons dat nu bewust zijn of niet.

Nog een voorbeeld. Je kijkt vanuit de bril ‘ik ben niet goed genoeg’ en vanuit die bril meen je dat elke vorm van feedback kritiek is, elke vorm van terug koppeling interpreteer je als ‘niet goed genoeg’. Je kan degene die de feedback geeft daardoor niet goed horen of ontmoeten, omdat die overtuiging er tussen staat.

Heftig om dit gegeven ten volle te realiseren…, en dan te bedenken dat we allemaal zo ons pakketje aan overtuigingen met ons meedragen…, die ons zicht belemmeren en tot zoveel onbegrip leidt: we verstaan elkaar eenvoudigweg niet door al die inkleuringen.

Tot er een moment komt in ons bestaan dat we wakker worden. Dat we los komen van al die overtuigingen die ons belemmeren te Leven. Niet door de overtuigingen te bestrijden of één voor één weg te werken (er hoeft niets weg), maar door de overtuigingen te herkennen en uit te dagen wanneer ze aktief zijn. Durf je je mond in een groep niet open te doen (overtuiging): ga het aan en ervaar, vanuit aandachtigheid, wat het teweeg brengt in je lichaam aan spanning, zonder ook maar iets van die spanning te ontkennen, ga het aan vanuit openheid en kwetsbaarheid, deel met de aanwezigen wat er door je heen gaat (ik vind het reuze spannend om iets te delen over mezelf, ik merk dat mijn hart sneller gaat kloppen, en ik weet ook niet zo goed wat ik wil delen etc.), je hoeft je niet anders voor te doen dan je bent.

Naast het uitdagen van overtuigingen is er een andere benadering die ik onder de aandacht wil brengen: de directe weg naar het Zelf, naar het eeuwige principe in ons dat niet komt en niet gaat, niet geboren wordt en niet sterft. Het is onze Goddelijkheid, onze Natuur.

Oké, daar gaan we dan.

Alles begint met ‘zien‘: met bewust worden dat er een overtuiging gaande is van waaruit je de realiteit niet ziet zoals die is. En dat is al een hele kluif: het herkennen van overtuigingen die in jou leven, want we zijn gewoonweg blind. De overtuigingen staan zo diep in ons zenuwstelsel geprint, dat het heel wat vraagt aan ‘aandachtigheid’ om ze überhaupt te zien, te herkennen.

En de volgende stap is: het waarnemen van de overtuiging (bijvoorbeeld: ik ben schuldig) op het moment dat deze in jou wordt geactiveerd.

To see is to be free. Een uitspraak die ik jaren geleden voor het eerst hoorde: to see is to be free. Alles begint met: zien.

Kijk…, kijk alleen maar toe…, wees getuige van datgene wat de mind tevoorschijn tovert. Dat is alles: kijk en als kijken werkelijk ‘kijken’ is, dan kom je los van datgene wat de mind je voor spiegelt aan gedachten en emoties. Je ontdekt dat je niet de emoties en gedachten bent, maar DAT wat de emoties en gedachten gade slaat.

Anders geformuleerd: Jij bent niet schuldig of dom (overtuiging) tenzij je dat gelooft. Kijk naar deze overtuiging, ga er niet in mee. Identificeer je er niet mee. Of dacht je dat je schuldig of dom (of wat dan ook…) geboren werd? Schuldig en dom zijn etiketten die door ouders, school, cultuur, religie op ons zijn geplakt. We hebben al die overtuigingen van jongs af aan mee gekregen. En vervolgens geven we dit pakketje aan overtuigingen weer door aan de volgende generatie. Een eindeloze cyclus van lijden.

En omdat we in een collectief veld leven waar we menen dat we onze gedachten en emoties zijn, geloven we massaal wat we denken en voelen. We weten niet beter. We zijn en masse onder hypnose, in slaap. We denken echt dat gedachten en emoties ons gevoel van Zijn bepalen. We identificeren ons er volledig mee (zo ben ik). Ja, en veel gedachten en emoties zijn pijnlijk, dus gaan we op zoek. Op zoek naar therapieën die ons van allerlei psychologische obstakels kunnen verlossen.
Therapie heeft zijn plaats in het leven, vooral wanneer iemand erg gefragmenteerd (verward) is, maar het concept van ‘zien’ is iets totaal anders dan therapie of het analyseren van je problemen op basis van ervaringen uit het verleden (ik voel me zo en dat komt door mijn verleden). Analyse en therapie houden ons geïdentificeerd met het niveau van de psyche, het versterkt ons geloof in die pijnlijke gedachten en emoties (het is waar wat ik denk en voel). ‘Zien’ is bedoeld om het niveau van de mind/de psyche te transcenderen (je bent niet je emoties en gedachten, ook al denk je van wel).

Oké, maar als ik niet die emoties en gedachten (overtuigingen) ben, wat ben ik dan wel? Jij bent Bewustzijn. Jij bent DAT wat de schuld of domheid waarneemt, maar daar volledig los van staat: Getuige Bewustzijn. Getuige Bewustzijn registreert alles wat voorbij komt.

Ik geef cliënten weleens het volgende beeld mee: stel je een theaterzaal voor.  Binnen het theater is er een zaal en een podium. De zaal is het Getuige Bewustzijn en het podium is het theater waar het leven zelf zich afspeelt. Op het podium verschijnen alle ervaringen: de rollen die we in het leven vervullen als moeder, vader, kind, partner, leraar, politicus, de criticus, de avonturier, het kind in ons etc. én alle overtuigingen die verbonden zijn aan die rollen.

Alle ervaringen die op het podium plaats vinden zijn tijdelijk; ze komen en gaan. En er is iets dat niet komt en gaat: dat ben jij. En jij (Bewustzijn, Boeddha natuur) zit in de zaal en kijkt toe. Je kijkt naar de film van jouw leven dat zich afspeelt op het toneel. ‘Jij’ staat voor Getuige Bewustzijn (gewaar zijn). In werkelijkheid zit er niemand in de zaal. Getuige bewustzijn is niet een ‘iemand’, het is een vorm van Bewustzijn: neutraal, zonder oordeel. Vanuit de zaal kijk ‘je’ naar alles wat daar op het podium gebeurt. Dat is alles…, kijken…

Het lijkt zo eenvoudig, maar het fenomeen ‘kijken’ kent een stevige valkuil, omdat we nu eenmaal zo’n sterke identificatie kennen met alles wat de mind ons voor spiegelt.

Wat is de valkuil? Als je vanuit de zaal toekijkt en jezelf veroordeelt voor datgene wat er op het toneel plaats vindt, dan heb je niet in de gaten dat je op dat moment niet in de zaal zit, maar op het podium staat: daar verschijnt dat deel van het ego dat kritiek levert, vergelijkt en oordeelt. Dat is niet het getuige bewustzijn. Getuige Bewustzijn kent geen meningen. Het is als een oog die vanuit de zaal liefdevol toekijkt naar de capriolen die plaats vinden op het podium. Door Getuige Bewustzijn te ‘oefenen’ (het groeit van binnenuit, je kunt het niet ‘doen’ en tegelijkertijd vraagt het wel enige inzet van onze kant) komen we los van alle drama’s, die zich op het toneel voltrekken, we komen los van alle overtuigingen die het gevoel van drama veroorzaken. Daarom wordt deze weg ook wel de directe weg genoemd. Geen inspanningen via de psychologische weg, maar steeds weer opnieuw plaats nemen in de zaal en gade slaan wat zich op het toneel voltrekt, zonder identificatie. En daarnaast de overtuigingen uitdagen. Uit eigen ervaring kan ik je vertellen dat deze laatste zinnen een ontwikkelingsweg van enkele jaren voor mij betekende. Getuige Bewustzijn kan je namelijk niet afdwingen, het voltrekt zich van binnenuit.

Door aanwezig te zijn in de zaal ontstaat er ruimte om de ervaringen heen, we zitten er niet meer (volledig) in, waardoor we niet meer (volledig) in beslag worden genomen door wat zich aan drama op het toneel voordoet: we kunnen ernaar kijken (Getuige Bewustzijn). Het is dan mogelijk om geleidelijk aan (of ineens) los te komen van identificatie met de overtuigingen zelf, omdat we geleidelijk aan (of ineens) thuis komen in ons Zelf (Bewustzijn, Gewaar zijn).

Het is als stuivertje wisselen: eerst staat de structuur (mind/ego) op de voorgrond en menen we dat we onze gedachten en emoties zijn, vervolgens verschuift de aandacht naar Getuige Bewustzijn en ervaren we op een steeds dieper niveau dat dat ons eigenlijke thuis is.

Collectief gezien is er geen enkele vorm van ondersteuning van onze Boeddha natuur, omdat vrijwel niemand thuis is in het Zelf. Dat maakt het lastig, omdat alles en iedereen om ons heen het oude mensbeeld (we zijn de mind) bevestigd. We zijn onze emoties en gedachten, denken we. Het vraagt dus heel wat om tegen de stroom in wakker te worden uit de droomstaat (de drama’s op het podium). We kennen eenvoudigweg de weg niet, we hebben nooit onderwijs gehad in meditatie, in zelfonderzoek, in gewaar zijn. Daarnaast hebben we ook niet geleerd om met pijn om te gaan, om volledig aanwezig te zijn bij een pijnlijke gebeurtenis. Het liefst doen we onze ogen dicht, we weten ons geen raad met gevoelens als eenzaamheid, verlatenheid, angst e.d.

Maar er is een uitweg, thank’s God, er is een uitweg uit het lijden, voor iedereen…
Getuige Bewustzijn is de eerste stap, naast het onderzoeken en uitdagen van je overtuigingen. Eenmaal thuis in de zaal, wacht ons een grote beloning: Bevrijding.

Maar hoe werkt het dan? Betekent dit dat de overtuigingen als sneeuw voor de zon verdwijnen op het moment dat deze worden waar genomen? Dat kan, maar meestal vraagt het wat meer tijd voordat het Getuige Bewustzijn zich ten volle ontvouwd.

Om toch een mogelijke ontwikkelingsgang voor het loskomen van de overtuigingen te schetsen, geef ik een voorbeeld hoe een overtuiging in de loop van de tijd kan veranderen: ‘ik voel me zòòò schuldig’ (je bent de emotie, je gelooft de emotie) verandert in ‘ik voel me schuldig’ (er is sprake van identificatie, maar het voelt al niet meer zo zwaar). Dat verandert in: ‘ik merk op dat er een gevoel van schuld wordt getriggerd’ (de identificatie op de overtuiging komt los) en van daaruit verandert het in ‘een (lichte) aanraking in je lijf van schuld zonder enige identificatie met de schuld zelf (de energie van schuld wordt nog aangetikt in het lijf, vanuit de imprint in het zenuwstelsel, maar er is geen identificatie met de emotie). En dat verandert in: de schuld dooft uit, het verdwijnt uit het systeem. De identificatie op ‘schuld’ (of elke andere emotie/overtuiging) dooft langzaamaan uit door steeds dieper en dieper te vertoeven in Getuige Bewustzijn.

En soms is er wat extra werk nodig, vooral in die situaties waar Getuige Bewustzijn niet ‘aan’ stond, omdat de trigger, de pijn, de overtuiging je volledig overnam. Daar heb ik over geschreven in andere blogs.

Pijn/lijden wordt veroorzaakt door identificatie. Identificatie betekent dat je gelooft wat je ziet: het is echt waar, die ander is niet te vertrouwen, het is echt waar dat ik niet goed genoeg ben, het is echt waar dat ik eenzaam ben, het is echt waar dat de ander mij in de steek heeft gelaten etc. Als we geïdentificeerd zijn, dan zien we niet dat we een gevangene zijn van de overtuigingen die in ons leven, we hebben het gewoon niet door, er is geen gewaar zijn.

De weg eruit is Getuige Bewustzijn. Hoe dieper het Getuige Bewustzijn ‘aan’ staat (bij wijze van spreken), hoe meer we beseffen dat we niet de poppetjes op het toneel zijn, maar DAT wat de poppetjes ziet: het liefdevolle oog, wat zonder oordeel is. En dan komt de identificatie met de poppetjes op het toneel los. We worden niet langer meer mee gesleept door een overtuiging, we kunnen de overtuiging onderzoeken en de pijn die daaraan verbonden is, vanuit Gewaar Zijn ervaren (indien nodig) en stappen zetten om de overtuiging uit te dagen.

Wanneer er Getuige Bewustzijn is, dan wordt pijn heel anders ervaren (niet meer als een fenomeen dat vermeden moet worden). Het wordt dan mogelijk om de pijn, die nooit is gevoeld, totaal te ervaren, waardoor deze oplost. Dan is het voelen van ‘eenzaamheid’, zonder psychologie, zonder verhaal erom heen, puur de emotie tot in de wortel ervaren, een ‘geschenk’. Voor velen klinkt dit ongeloofwaardig, totdat Getuige Bewustzijn op de voorgrond staat, dan realiseren we ons dat alles is…, niets hoeft weg, voorkeur of afwijzing van bepaalde emoties en gedachten houdt op te bestaan. Dan ontstaat er ruimte in ons om die lastige, pijnlijke emoties volledig te ervaren. En dan doven de overtuigingen uit. We komen meer en meer thuis in ons-Zelf. Als dit jou aanspreekt, de weg naar bevrijding, en je wilt eens spiegelen op jouw overtuigingen/triggers en hoe je de overtuigingen kan uitdagen, dan ben je van harte welkom.

Welke overtuigingen zie jij? En welke overtuigingen zie je niet, omdat je nog blind bent? Vraag eens feedback aan een ander en wees bereid het te onderzoeken: vanuit liefde en aandacht voor je-Zelf.

En experimenteer eens met ‘aandachtigheid’, met Getuige Bewustzijn. Doe eens een stap naar achteren en kijk vanuit de zaal…, vanuit het liefdevolle oog.

Alles wat je aandacht geeft groeit. Waar geef jij aandacht aan? Aan de mind? Het gelijk van het ego? Je bent schuldig, niet goed genoeg etc. Geloof je je gedachten en emoties? Of voedt je de essentie die je bent: Bewustzijn & Liefde. Zodat je ‘los’ komt van de ‘drama’s’ van het leven… Het voelt als ‘drama’, omdat jij het zo ziet… Je weet niet beter. Ga daaraan voorbij. Kom thuis in je Hart, kijk…, kijk…, vanuit Liefde… naar de capriolen van dat poppetje op het toneel. Kom thuis in je-Zelf.

Voor de liefhebbers een you tube filmpje van Mooji over Getuigebewustzijn. Als je rechts onderin het beeld klikt, zie je een tandwieltje. Klik daarop en dan kan je kiezen voor ondertiteling in het Nederlands of Engels.

www.bewustzijnscoaching.com
www.awarenesscoaching.online
LinkedIn: Caroline Ootes
Facebookpagina: Caroline Ootes, Ontwaken, Bewustzijnscoaching

Projectie: Welke plaatjes plak jij op de realiteit? En hoe nu verder?

Projectie: Welke plaatjes plak jij op de realiteit? En hoe nu verder?

Hoe kan ik tot de wortel gaan van een bepaalde pijn? En zijn er nog andere wegen om identificatie met emoties en gedachten (de plaatjes) te doorbreken?
Ja, er zijn andere directe wegen naar bevrijding, die ik in een andere blog bespreek, maar eerst nog wat verdieping op het voelen van pijn.

Het voelen van oude pijn is eigenlijk alleen nodig wanneer de pijn actueel is. Oftewel: de pijn voelt zo echt dat je er niet om heen kan, je bent volledig geïdentificeerd met de pijn, met het verhaal wat de mind heeft bedacht. Je voelt je bijvoorbeeld diep en diep eenzaam, niemand die echt van je houdt, zo lijkt het…, moederziel alleen. En je kunt je niet losmaken van het gegeven dat deze gedachte een plaatje is, wat niets over de realiteit zelf zegt.
De realiteit is dat je bijvoorbeeld alleen leeft, zonder relatie, dat is alles. De mind creëert het plaatje: eenzaamheid. Je meent anderen nodig te hebben om licht en liefde in je bestaan te ervaren. Je zoekt licht en liefde buiten je, bij anderen, in plaats van Licht en Liefde in jezelf te ontdekken. Oké, zo is het dan…, voor dit moment. Je bent volledig geïdentificeerd met ‘eenzaamheid’.

Hoe omarm je dan die pijn? vroeg een bloglezer.
Op het moment dat de pijn overduidelijk aanwezig is en je op jezelf bent: keer naar binnen. Maak bijvoorbeeld gebruik van muziek: songs die voor jou de emotie ‘eenzaamheid’ losmaken oftewel de emotie in beweging brengt, waardoor het verdriet wat schuil gaat achter de gedachte ‘ik ben moederziel alleen’ kan gaan stromen.

Realiseer je dat het een plaatje is (ook al voelt dat nu nog niet zo) gebaseerd op een ervaring uit de kindertijd,  wees totaal aanwezig bij de emotie ‘eenzaamheid’. Ga er helemaal in terwijl je aanwezig blijft. Voel waar de emotie ‘eenzaamheid’ in je lichaam huist: je buik, hart, keel…? Ga daar met je aandacht heen en blijf daarbij.

Ja…, maar wat bedoel je met ‘aanwezig’ of ‘aandachtig’ blijven tijdens het ervaren van de emotie? Daar bedoel ik mee dat er ‘iets’ is dat deze emotie waarneemt, want anders zou je überhaupt je niet bewust zijn dat deze emotie aanwezig is in jou.

Hoe weet jij dat een bepaalde emotie of gedachte door jou heen gaat? Je weet dat, omdat er ‘iets’ is wat deze emotie/gedachte waarneemt. Dat ‘iets’ noem ik ‘aanwezigheid’. Het wordt ook wel Boeddha natuur of Puur Gewaarzijn of Beingness genoemd.

Onze essentie is Bewustzijn (Puur Gewaarzijn) en binnen dat Bewustzijn verschijnt de emotie ‘eenzaamheid’. Kijk vanuit dat ‘iets’, vanuit Puur Gewaarzijn naar de emotie en laat de emotie tot op het bot toe. Geen verhalen, geen analyses… Ja, het is mogelijk dat er spontaan bepaalde beelden uit het verleden worden getriggerd, die voor jou zijn gelinkt aan ‘eenzaamheid’…, zie ze voorbij komen zonder erin op te gaan, het zijn herinneringen, verleden tijd, slechts ideeën die in het NU geen realiteitswaarde hebben, de ervaringen zijn allang voorbij, ze bestaan niet in het heden, wat wel bestaat is de niet gevoelde pijn van destijds…, daar gaat het om: voel totaal hoe ‘eenzaamheid’ voelt…, totdat de tranen vanzelf ophouden.

Als je niet Aanwezig bent bij de emotie, dan verlies je jeZelf in de emotie, dan wordt je de emotie zelf, dan raak je totaal geïdentificeerd met de emotie en kan je niet meer zien (geen Gewaarzijn) dat het een plaatje (verhaaltje) is, dan denk je dat het echt waar is, dat je echt eenzaam bent, dat er niemand is die van je houdt…met als gevolg dat je je diep ellendig voelt. Dan ben je in de greep van de mind (het ego). Dat is niet de bedoeling. Vandaar het belang van Gewaarzijn.

Ons leven lang zijn we gericht op het vermijden van pijn. Ga eens de andere kant op: ontmoet de pijn, vanuit Gewaarzijn, en ontdek wat het effect daarvan is. Je ziet de realiteit weer zoals die is, zonder het plaatje ‘eenzaamheid’. Die hoef je niet langer te plakken op de realiteit, omdat je jezelf volledig toestemming hebt gegeven om te ervaren hoe ‘eenzaamheid’ ten diepste voelt, waardoor de emotie smelt, verdampt, uitdooft. Het kan zijn dat je meerdere malen deze procedure dient te volgen, omdat sommige imprints (ervaringen) een diep spoor in ons zenuwstelsel hebben getrokken. Dat vraagt tijd tenzij je volledig aanwezig bent en de pijn ten volle toelaat; dan dooft de imprint in een enkele sessie uit.

Naast muziek kan je ook gebruik maken van andere ingangen om de emotie eenzaamheid uit te drukken, bijvoorbeeld schilderen of je spraakrecorder aanzetten en hardop delen wat eenzaamheid concreet betekent voor jou van waaruit de emotie zelf in beweging komt. Ga niet forceren, keer naar binnen wanneer de emotie actueel (heftig) is. Kijk welke ingang voor jou werkt.

Het is niet zo – en soms ook wel – dat een blauwdruk zomaar uit het systeem verdwijnt. Hoe meer je ‘los’ komt van ‘het is waar’, ‘het is echt zo dat ik eenzaam ben’ of dat zij/hij mij in de steek gelaten heeft…, dus hoe meer je door krijgt dat het oude sporen zijn die je op de werkelijkheid projecteert, hoe meer het verzet tegen het voelen van pijn oplost…., hoe groter de kans dat de blauwdrukken smelten. Sommige imprints (bijv. ik red het niet alleen, ik ben dom, schuldig etc.) staan zo diep in ons zenuwstelsel ‘geponst’, dat resten daarvan zo nu en dan nog triggeren, maar doordat het besef steeds dieper valt dat het een projectie is, een plaatje wat over de werkelijkheid heen wordt geschoven op basis van een pijnlijke ervaring uit onze kindertijd…, wordt het steeds makkelijker om het plaatje weer los te laten…, even een huilbui of een gesprek met iemand die jou helpt los te komen van de identificatie met een verhaal…, en al gauw is het licht weer aan (Bewustzijn).

Dus het is tweeledig: doorzien van de plaatjes, het projectiemechanisme, daar een steeds dieper besef van krijgen én toelaten van pijn (zonder verzet) wanneer identificatie optreedt. Dat laatste is nog niet zo eenvoudig…, identificatie met de trigger maakt dat we de pijn juist willen vermijden, omdat we ervan overtuigd zijn dat datgene wat we voelen echt waar is. Daarnaast leven we in een cultuur waar pijn veelal wordt onderdrukt en deze onderdrukking leeft ook in ons.

Tja, dat is wakker worden: beseffen dat je niet het verhaal bent (de emotie/gedachte: eenzaamheid), maar datgene waar het verhaal in verschijnt (Beingness, Puur Gewaarzijn, van waaruit je los komt van identificatie met de emoties/gedachten, zonder deze te ontkennen…

En dat ‘iets’ (Beingness, Puur Gewaarzijn) kan je niet doen…, dat is Grace…

Je kan werken met de pijn die zich aandient als je wordt getriggerd door een bepaalde situatie die op je pad komt…, je kan je aandacht richten op vermijdingsgedrag die je hanteert om geen pijn te hoeven voelen (bijvoorbeeld veel sociale contacten aangaan om niet de eenzaamheid te voelen). Je kan het mechanisme van projectie steeds dieper doorgronden…(welke plaatjes plak ik op de realiteit), maar de verschuiving van de emotioneel/mentale laag naar DAT (Puur Gewaarzijn) is iets wat je niet kunt sturen…, maar wat op enig moment als besef in jou wakker wordt. En dan wordt het eigenlijk pas echt mogelijk om oude pijn tot op de bodem toe te laten.

En zijn er nog andere wegen om identificatie met emoties en gedachten (de plaatjes) te doorbreken? Ja, bovenal meditatie. En een ‘methode’ die staat beschreven in de blog: overtuigingen transformeren, de directe weg.

Mocht je behoefte hebben aan ondersteuning, neem gerust contact met me op.

www.bewustzijnscoaching.com
www.awarenesscoaching.online
Facebook: Caroline Ootes, Ontwaken, Bewustzijnscoaching
LinkedIn: Caroline Ootes