Opvoeden: een kwestie van het goede voorbeeld geven, toch?



Ik bevind me in een kantoorruimte met de eigenaar, zijn zoontje van 2,5/3 jaar en een poes. De eigenaar vertelt over persoonlijke ontwikkelingen van de afgelopen tijd.
Ik luister. In de tussentijd speelt zijn zoontje met de poes.
'Jij moet hier komen', zegt het jonge kind, tegen de poes: 'kom hier'.
Hij commandeert de poes meerdere malen (zoals zijn vader hem commandeert), maar de poes gaat gewoon haar gang. Op een bepaald moment pakt het kind de poes op.
Hij houdt de poes vast tussen zijn arm en zijn zij.
De poes tracht zich los te maken, ze is niet in paniek, ze krabt niet en miauwt niet, maar wil wel haar bewegingsvrijheid terug. De vader grijpt in. Hij zegt: 'Dat vindt het poesje niet leuk, dat moet je niet doen, laat die poes los, kom eens hier' (de commando's).
Jim laat de poes los en gaat naar zijn vader. De vader neemt het kind op schoot en zegt: 'Ik zal je eens laten voelen wat jij met het poesje doet..., je doet het poesje pijn, het poesje vindt het niet leuk als je haar zo beet pakt'. 
De vader klemt zijn handen om de flanken van zijn zoon, rond de ribbenkast, en drukt met kracht op de ribbenkast van zijn zoontje, die hard begint te huilen en zegt: 'Dat doet pijn, niet doen, papa'. De vader continueert de beweging en zegt: 'Ja, zo is het voor dat poesje, dat is wat jij dat poesje aandoet, dat moet je niet meer doen, heb je dat begrepen?' 
Het kind huilt nog heviger en knikt ondertussen 'ja'. En dan laat papa de greep op de ribbenkast van zijn zoontje los. Het kind duwt de vader van zich af, en ook weer niet. De vader slaat zijn armen om de middel van zijn zoon en troost hem: niet meer doen, hé?
Als het kind niet meer huilt, verlaat hij de schoot van zijn vader en de vader vertelt weer verder over zijn belevenissen aan mij. Dan gaat de telefoon. Vader neemt de telefoon op. Ik kijk ondertussen naar het jongetje en de poes. En dan zie ik het volgende tafereel: het jongetje grijpt de poes en zet beide handen om de ribbenkast van de poes heen en begint stevig te knijpen. Dit keer is het menens. Daar waar de eerste keer sprake is van een onbedoeld vasthouden van de poes, vindt er nu een welbewuste handeling plaats: wat doet het met jou, poesje, als ik jouw ribbenkast samen druk zoals mijn vader dat bij mij deed? Ik zie het gebeuren..., en spring op om het poesje uit zijn handen te bevrijden. Het kind laat door mijn onverwachte beweging de poes los en op dat moment eindigt ook het telefoongesprek van de vader.

Ja, zo gaat het dan. We kopiëren van jongs af aan, onbewust, het gedrag, de gewoonten en overtuigingen van onze verzorgers. En als ouders zijnde hebben we veelal niet in de gaten hoeveel impact ons handelen heeft op onze kinderen. We realiseren ons niet dat wat onze kinderen ons laten zien (openheid, geslotenheid, behulpzaamheid, wantrouwen, geweld etc.) een spiegel is van dat wat wij hen voor leven. 

De vader commandeert het kind; dat is wat hij het kind voorleeft en het kind commandeert de poes.
De vader wil het kind bijbrengen dat het liefdevol dient om te gaan met andere levende wezens (de poes) en gebruikt geweld (het tegenovergestelde) om dit duidelijk te maken.
Het kind kopieert het gedrag van de vader en behandelt de poes met geweld.
En mogelijk, op een ander moment in de tijd, gebruikt het 'kind' geweld tegen zijn vader of andere personen. En vraagt de vader zich af waarom zijn zoon toch zo 'hard' is geworden.

Zo vader, zo zoon.

Patronen, gewoonten, overtuigingen worden van de ene generatie op de andere door gegeven, zonder dat we ons dat bewust zijn. Tja, zo gaat dat dan..., totdat we op enig moment wakker worden uit onze onbewuste staat van zijn en ons hart zich opent. Dan kunnen we onze geschiedenis herschrijven, dan is er zicht op ons handelen en de overtuigingen waarop ons handelen is gebaseerd. Dan is het mogelijk om patronen en diepe imprints van overtuigingen te transformeren. Alles begint met 'gewaarzijn', met 'zien'.

Tot die tijd...

Forgive them, for they don't know what they are doing.
Forgive us, for we don't know what we are doing.

To see is to be free.

www.bewustzijnscoaching.com
www.thehealingcircle.com
LinkedIn: Caroline Ootes
Facebook: Caroline Ootes, Ontwaken, Bewustzijnscoaching

Socrates: een niet onderzocht leven, is het niet waard geleefd te worden.

Het alziende oog van Horus
Vandaag gingen de woorden ‘Ken Uzelve’ door me heen.

‘Ken Uzelve’, prijkte boven de tempel van Apollo, de tempel waar de Grieken het Orakel van Delphi raadpleegden. Veel klassieke Griekse filosofen, zoals Socrates, waren overtuigd van het idee dat ware kennis over het leven start door intensief zelfonderzoek. Sterker nog…, volgens Socrates is een niet onderzocht leven het niet waard geleefd te worden. Voor de duidelijkheid: Socrates zegt daarmee niet dat een niet onderzocht leven niets waard is.

Ik herken deze uitspraak van Socrates. Een niet onderzocht leven is geen Leven…, het is een leven wat mechanisch verloopt, volgens aangeleerde patronen, die we als kind ontwikkelen. Voorbeeld: jij vervult altijd de rol van bemiddelaar (als volwassene), omdat je als kind het zo naar vond dat je ouders met enige regelmaat flinke ruzie hadden. Gevolg: zodra er onenigheid is in een gezelschap of in de relatie, word mechanisch het patroon in werking gezet, je gaat bemiddelen, of je dat nou wil of niet wil, je wordt overgenomen door het patroon, want het laatste wat je wil is ‘herrie in de tent’.
Herrie in de tent triggert een gevoel van onveiligheid, de onveiligheid die je als kind ervaarde van waaruit je tussen je ouders in ging staan. Je handelt in het heden dus ‘onbewust’.

Eigenlijk mag er, volgens jouw aangeleerde programma, waar jij geen zeggenschap over hebt, omdat dit programma nog onbewust in jou is, geen onenigheid zijn. Onenigheid of ruzie, wat op zijn tijd een gegeven is in een mensenleven, betekent voor jou: onveiligheid.

Een ander patroon kan zijn: afleiden. Je komt bijvoorbeeld uit een gezin waar niet werd gesproken over emoties of lastige situaties, omdat de ouders zelf niet hebben geleerd hoe zij met emoties om kunnen gaan. Het voorbeeld wat je als kind hebt gezien: zodra er emoties of kwetsbaarheid in het spel is, word je afgeleid. Gevolg: als volwassene herhaal je, totaal onbewust, automatisch, dit patroon wanneer er in een gesprek met je kind, partner of vrienden sprake is van gevoeligheden. Nog een gevolg: je begrijpt maar niet waarom je je zo leeg voelt…, afgesneden als je bent van je eigen emoties en kwetsbaarheden…, je weet je geen raad met de geraaktheden van anderen. Je voelt je met enige regelmaat alleen, je ervaart geen verbinding, contact, vriendschap, zonder dat je in de gaten hebt dat dit wordt veroorzaakt door dit patroon.

Iedereen, niemand uitgezonderd, kent pijnlijke ervaringen waarvan de pijn nog nooit ten volle het licht heeft gezien (bijvoorbeeld de pijn van eenzaamheid), maar deze pijn stuurt wel ons gedrag, zonder dat we het weten. Tenzij… ‘bewust zijn’ in ons op staat.

Naast aangeleerde patronen (sussen, je best doen, afleiding, aardig gevonden willen worden etc.), leren we ook van jongs af aan wat goed en fout is.
Zo leven er heel veel ‘plaatjes’ in ons, die we over de realiteit heen leggen.
Voorbeeld: luieren en niets doen is fout, van werken gaat niemand dood. Wederom laten we ons leiden door deze ‘plaatjes’, die automatisch worden geactiveerd wanneer een situatie in het heden daarmee overeen stemt: je zoon of dochter, die met enige regelmaat tijd en ruimte neemt om te ontspannen en te relaxen, wordt aangespoord om aan het werk te gaan, je geeft hem of haar een opdracht voor een huishoudelijke taak of laat hem/haar weten dat er huiswerk gemaakt moet worden: luieren mag niet.
De realiteit is: een dochter of zoon die zich ontspant. Die realiteit is dus neutraal, maar niet voor jou, omdat jij het plaatje hebt mee gekregen dat op je lauweren rusten fout is. Dit is dan één voorbeeld, maar ik kan je vertellen, door jaren van zelfonderzoek, dat er vele plaatjes en overtuigingen in ons leven, vanuit de mind, die ons gedrag stuurt, zonder dat we daar wat over te vertellen hebben…, tenzij we wakker worden, bewust worden.

Of we het nu leuk vinden of niet: we worden geleefd door al die plaatjes, ouderlijke stemmen en overtuigingen, die we ons niet bewust zijn.
Onwetendheid en oude pijn bepalen ons gedrag.

Oké, intensief zelfonderzoek lijkt dus noodzakelijk te zijn om wakker te worden uit de staat van onwetendheid, ook wel de droomstaat genoemd. Ja, dat beaam ik. En daar is ‘Bewustzijn’ voor nodig, ‘Gewaarzijn’.

Een eerste stap is dat we het patroon zien.
Maar wat bedoel je met zien?

Kijk je vanuit de mind?
Of kijk je vanuit Gewaarzijn c.q. Bewustzijn?

Als we kijken vanuit de mind, dan vinden we er wat van: wat we zien veroordelen we.
Je ziet bijvoorbeeld dat er een oordeel voorbij komt en direct wordt er een gedachte geactiveerd: ik mag niet oordelen. Dit is niet het zien wat ons uit ons lijden zal bevrijden.

Het gaat over zien vanuit Bewustzijn, dan wordt er waar genomen zonder oordeel. En dat is een wezenlijke ontwikkeling: de sprong van het zien vanuit de mind (die afkeurt wat wordt gezien) naar waarnemen vanuit de Bron, die helder, liefdevol en neutraal is (onze Boeddha natuur).

Hoe kijk jij? Met welk oog bezie jij je gedrag en handelen?
Onderzoek dat eens door de dag heen. Kijk je vanuit de mind? Of is er een zien vanuit neutraliteit, een zacht, liefdevol aanschouwen van wat er plaats vindt in jou?

En wat zie je dan?
Zie je de patronen en overtuigingen in jou die je gedrag sturen?
Zie je welke diepere pijn er wordt geraakt, die je niet wil voelen?
De pijn die schuil gaat achter irritatie, oordelen, afleiding, je best doen, schuld, schaamte, niet goed genoeg zijn, angst?

Laat de oude pijn smelten, maak contact met deze pijn die je al zo lang bij je draagt: de pijn van niet geliefd zijn, de pijn van eenzaamheid en afwijzing, de pijn van leegte, gemis, de pijn van niet welkom zijn, de pijn van hulpeloosheid en onmacht, de pijn van niet begrepen en gehoord zijn, van onveiligheid en niet gesteund zijn, de pijn van onderdrukking, van geen stem hebben.
The way out, is the way in.

Zelfonderzoek kent een voorwaarde.
Wat zou deze voorwaarde zijn? Enig idee?
Wat is essentieel om de vruchten van zelfonderzoek te kunnen plukken?

Mijn antwoord: een diep besef dat jij de enige bent, die verantwoordelijk is voor jouw pijn.

En dat vinden we nog niet zo gemakkelijk, omdat we allemaal vermijders zijn…, vermijders van pijn. En om die pijn of kwetsing niet te hoeven voelen, wijzen we naar buiten, naar de ander, de anderen zijn de oorzaak van mijn pijn. En deze overtuiging is heel hardnekkig: ik voel me zo en dat komt door jou of jullie.

Nee, dat komt niet door de ander(en), de ander triggert slechts de pijn, die al in jou aanwezig is. Als die pijn niet in jou aanwezig is, zou er überhaupt geen pijn gevoeld worden, je zou het gemopper van je partner, als je hem vraagt de tv uit te zetten, niet als pijnlijk ervaren, omdat de bodem daarvoor in jou ontbreekt. Jij kan alleen maar geraakt worden als er een haakje in jou is van eerdere pijn, die overeen lijkt te komen met dat wat jij meent waar te nemen bij de ander(en): zie je wel, mijn partner vindt mij niet belangrijk, hij heeft geen aandacht voor mij, wel voor die tv (mobiele telefoon, andere mensen etc.)

Als je geraakt wordt, neem verantwoordelijkheid voor dat wat zich afspeelt in jou.

En laat de pijn van het kind dat je was, smelten.

En de beloning van zelfonderzoek is: innerlijke bevrijding, onvoorwaardelijke liefde, lijden dat ophoudt te bestaan, een schone lens, leegte (er zit niets meer tussen jou en de realiteit: je ziet de dingen zoals ze zijn).

Een rijke beloning, die ons echter niet zomaar in de schoot wordt geworpen. Het vraagt een totale inzet en dan op een dag… vindt de verschuiving plaats… en ben je niet langer een slaaf van de mind. Er komt steeds meer zicht, helder zicht, de identificatie met de pijnlijke emoties en overtuigingen dooft langzaamaan (of ineens), naarmate het Bewustzijn zich verdiept, uit.

Als je je aangesproken voelt door deze weg, de weg van zelfonderzoek, weet dat je welkom bent voor wat begeleiding en ondersteuning.

Een onderzocht leven is het waard geleefd te worden.

Voor aanvullende informatie: lees de blog ‘zelfonderzoek in relaties’, de blog ‘zelfonderzoek: alles in mijn leven is moeten’ en de blog ‘overtuigingen transformeren, de directe weg’.

www.bewustzijnscoaching.com
www.thehealingcircle.one
Facebook: Caroline Ootes, Ontwaken, Bewustzijnscoaching
LinkedIn: Caroline Ootes